ಹಸಿವು

ಪ್ರೀತಿಯ ಅನು

ಹಸಿವಿಗೆ ಅನೇಕ ಮುಖಗಳಿವೆ... ಅದರ ಒಂದು ಮುಖ ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು...

ವಿಶ್ವಕಪ್ ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ಗಾಳಿ ಭಾರತದ ಮೂಲೆ ಮೂಲೆಗಳಿಗೆ ಬೀಸಿ, ತೊಟ್ಟಲಿನಿಂದ ಆಗತಾನೆ ಹೊರಬಂದ ಪೋರನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಬ್ಯಾಟ್ ಇರುವಂತೆ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿ “Cricket is our religion, Sachin is our God”, ಎಂಬ ವಾಕ್ಯ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ರಾರಾಜಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡವು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡವು ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗೆ ಮಾಡಿ, ಅದರ ವಿರುದ್ಧ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿ ವಿಶ್ವಕಪ್ ಗೆದ್ದಷ್ಟೇ ಖುಶಿಯಲ್ಲಿತ್ತು ಯಾವ ತಂಡಕ್ಕಾದರೂ ಸೋಲಲಿ ನಮ್ಮ ಭಾರತ, ಆದರೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ತಂಡಕ್ಕೆ ಮಣ್ಣು ಮುಕ್ಕಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನುವವರ ಬಾಯಿಗಳಿಗೆ ಈ ಗೆಲುವು ಆಹಾರವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರಿಗೂ ಈ ಬಿಸಿ ತಾಗದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಊರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷನಡೆದು ಬಂದಂತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಒಂದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಟೂರ್ನಮೆಂಟ್ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ, ಆಗಾಗಲೇ ಮೂರು ಪಂದ್ಯಗಳು ಮುಗಿದಿದ್ದವು. ಆ ಟೂರ್ನಮೆಂಟ್ನ ನಿಯಮದಂತೆ ಯಾವುದೇ ತಂಡ ಸೆಮಿಪೈನಲಿಗೆ ಅರ್ಹತೆ ಪಡೆಯಬೇಕಾದರೆ ಆಡುವ ಒಟ್ಟು ಮೂರು ಪದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪದ್ಯಗಳ ಗೆಲುವು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿತ್ತು.ನನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರಿನ ತಂಡದವರು ಚೊಚ್ಚಲ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲೇ ಸೋಲನ್ನನುಭವಿಸಿ ಇನ್ನುಳಿದ ಎರಡು ಪಂದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲಲೇ ಬೇಕಾದ ಸಂದಿಗ್ದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ಮಾಡು ಇಲ್ಲವೇ ಮಡಿ ಎಂಬ ಸಿದ್ದಾಂತಕ್ಕೆ ಬದ್ದರಾಗಿ ಗೆಲುವಿಗೆ ಕತ್ತನು ಕೊಯ್ದಿಡಲು ಸಿದ್ದರಿತುವಂತೆ ಕಣಕ್ಕಿಳಿದರು. ಈ ಎರಡನೆಯ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ತಂಡದವರು ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಆಡಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ಇನ್ನೊಂದು ವಿಪರ್ಯಾಸದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ಇದಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಈ ಹಳ್ಳಿಗಳ ನಡುವೆ ಇದ್ದ ಹಾವು ಮುಂಗಿಸಿಯಂತಹ ಸಂಬಂಧ. ಸದಾ ಈ ಹಳಿಗಳ ನಡುವೆ ಘರ್ಷಣೆ ತಿಕ್ಕಾಟಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿ ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸುವ ವಾಡಿಕೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿತ್ತು. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಈ ಪ್ರಸ್ತುತ ಪಂದ್ಯ ಊರಿನ ಒಣ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಉಳಿಸುವ ಪೈಪೋಟಿಯ ಪಂದ್ಯವಾಗಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಹೂಟ್ಟೂರಿನ ತಂಡದ ನಾಯಕ ರಾಜು ಟಾಸು ಗೆದ್ದು ಫಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಆರಿಸಿಕೊಂಡು ತೊಡೆ ತಟ್ಟಿ ಭೀಮನನ್ನು ಗದಾಯುದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಅಹ್ವಾನಿಸಿದ ದುರ್ಯೋಧನನಂತೆ ಎದೆ ತಟ್ಟಿ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು.ಈ ಪಂದ್ಯದ ನಿರ್ಣಾಯಕನಾಗಿ ನಾನು ಮೂರು ವಿಕೆಟ್ಗಳ ನಡುವೆ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಪಾಕಿಸ್ಥಾನದ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯ ತಂಡ ೧೫ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟ ಓವರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ೭೯ ಓಟಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ ೮೦ ರನ್ನುಗಳನ್ನು ಮಾಡುವಂತೆ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸವಾಲು ಎಸೆದಿತ್ತು. ಪದ್ಯ ನಡೆಯುವಾಗ ಜನರ ಕೂಗಾಟ ಮುಗಿಲು ಮುಟ್ಟಿತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಪದ್ಯದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಣಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಒಂಟಿ ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪಂದ್ಯವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮ್ಮ ತಂಡದವರೂ ಕೂಡ ತೋಳಿನ ತೀಟೆ ತೀರಿಸಲು ಹತ್ತು ಓವರ್ ಗಳ್ಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ವಿಕೆಟ್ ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ೫೦ ರನ್ ಗಳನ್ನು ಪಡೆದು, ಇನ್ನುಳಿದ ೫ ಓವರ್ಗಳಲ್ಲಿ ೩೦ ರನ್ಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಒತ್ತಡದ ಪರಿಸ್ಥಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಇದರಿಂದ ಪಂದ್ಯವು ಇನಷ್ಟು ರೋಮಾಂಚಕವಾಗಿ ಜನರ ಕೂದಲು ನೆಟ್ಟಗೆ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು ಒಂದು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬೇಕಾದರೆ ನಮ್ಮ ತಂಡ ಜಾತಕ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಹಸಿದು ಕಾದಿತ್ತು.

ನನ್ನಲ್ಲೂ ನನ್ನ ಊರಿನ ತಂಡದವರು ಗೆಲ್ಲಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿತಾದರೂ ನಿರ್ಣಾಯಕನಾಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣೆರಚುವ ಕೆಲಸ ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿತ್ತು.ಆದರೆ ಗೆಲುವಿನ ಹಸಿವು ಕಾಳ್ಗಿಚ್ಚಿನಂತೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತನ್ನ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮೂರಿನ ತಂಡದವರು ೧೪ ಓವರ್ ಗಳಲ್ಲಿ ೭೫ ರನ್ ಗಳನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ ಇನ್ನುಳಿದ ಒಂದು ಓವರ್ ನಲ್ಲಿ ೫ ರನ್ ಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಬಂದಿತ್ತು.

ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಗೆಲುವಿನ ಹಸಿವು ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿದ ಬೇತಾಳನಂತೆ ಬಾಯ್ತೆರೆದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಸಿತ್ತು. ಗೆದ್ದ ನಂತರ ಸಂಭವಿಸುವ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮನಸ್ಸು ತೆರೆ ತೆರೆಯಾಗಿ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಿಚ್ಚಿಸತೊಡಗಿತ್ತು. ವಿಜೇತ ನಾಯಕನ ಮೆರವಣಿಗೆ, ಜಯಘೋಷದ ಅಬ್ಬರ,ಊರ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಮೋಡಿ ಮಾಡಿ ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮೈ ಮೆರೆಸಿ ಗೆಲುವಿನ ಹಸಿವಿನ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ಹೀಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಆಸೆಗಳು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡ ಕನಸುಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲುಕಿ, ನನ್ನ ಊರಿನ ತಂಡದವರನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸುವ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿರಿಸಿತ್ತು.

ಕಿವಿ ಕಿವುಡಾಗುವಂತಹ ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳ, ಕೂಗಾಟಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಪಂದ್ಯ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ನಮ್ಮೂರಿನ ತಂಡದವರು ೭೮ ರನ್ನುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಎಸೆತದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ರನ್ನುಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಸ್ಥಿತಿ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಬಂದಿತು. ಛೇ ಒಂದು ಎಸೆತದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಊರಿನ ತಂಡದವರು ಎರಡು ರನ್ ಮಾಡುವುದು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏಣಿ ಹಾಕುವಂತೆ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಹೇಳತೊಡಗಿತ್ತು. ೬ನೇ ಎಸೆತ ಮಾಡುವ ಮುನ್ನವೇ ನೋ ಬಾಲ್ ಕೊಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.

ವಿರುದ್ಧ ತಂಡದವರು ಗುಂಪು ಕಟ್ತಿ ಏನೋ ಗೆಲ್ಲುವ ತಂತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಹುಟ್ಟೂರಿನ ತಂಡದ ಬ್ಯಾಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಆಟಗಾರ ಸ್ವಲ್ಪ ಟೆನ್ಸ್ ಆಗಿದ್ದರೂ, ಎರಡು ರನ್ ಗಳಿಸುವ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಅತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಎದೆ ಭಾರವಾಗಿ , ಗೆಲುವು ಎಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ತಂಡದವರ ಕೈ ಜಾರುತ್ತದೆಯೋ ಎಂಬ ಭಯ, ಅತಂಕ, ಅಪನಂಬಿಕೆ ನನ್ನ ಎದೆಯನ್ನು ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಗೆಲುವಿನ ಹಸಿವು ನನ್ನನ್ನು ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಾನು ಅದನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದು ಭಾವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರೆಲ್ಲಾ ಪಿಟಿಕ್ ಅನ್ನದೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೈಗಳನ್ನು ಹಿಸುಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯ ತಂಡದವರೆಲ್ಲಾ ಚಾಣಾಕ್ಷರಂತೆ ಕೊನೆಯ ಚೆಂಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ತಂತ್ರ ಹೂಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ನಾನು ಮೌನವಾಗಿ ‘ಏ ಮೂರ್ಖರೇ, ನಾನು ಈಗ ನೋಬಾಲ್ ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ ತಂಡದವರನ್ನು ಗೆಲ್ಲಿಸಲು ನಿರ್ಣಯಿಸಿರುವಾಗ ನಿಮ್ಮದೇನು ತಂತ್ರ?' ಎಂದು ನನಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ.

ಕೊನೆಯ ಬಾಲ್ ಹಾಕುವ ಮುನ್ನ ಎದುರು ತಂಡದ ನಾಯಕ ನನ್ನನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದ.ಆ ನೋಟ ಸಾಧಾರಣ ನೋಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಸ್ವಾರ್ಥವೆಂಬ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯನ್ನು ಸ್ಫೋಟಿಸುವಂತಹ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿತ್ತು. ತಕ್ಷಣ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಲೆಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಮೀನಿನಂತೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಛೇ ಗೆಲುವಿನ ಹಸಿವಿಗಾಗಿ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬಲಿಕೊಡುವುದೇ?॒ ನನ್ನ ಹಸಿವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಕಲ್ಲು ಹಾಕುವುದೇ..? ಇದು ತಪ್ಪು.. ಎಂದು ಕೂಗಿ ಹೇಳತೊಡಗಿತ್ತು. ಮನಸ್ಸು ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ಘರ್ಷಣೆ, ತಿಕ್ಕಾಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹಾಭಾರತವೇ ಆಗಿ ರೋಸಿ ಹೋಗಿತ್ತು

“ದೇವರೇ, ನಾನು ಕೊನೆಯ ಬಾಲನ್ನು ನೋ ಬಾಲ್ ಎಂದು ಹೇಳಲೇ... ಬೇಡವೇ. . .” ಎಂಬ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ತಬ್ಬಿಬ್ಬಾಗಿ ಏನೂ ತೋಚದೆ ಗ್ರಹಣ ಬಡಿದಂತವನಾದೆ

ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯ ಬೌಲರ್ ಬಲ ತುದಿಯಿಂದ ಕೊನೆಯ ಚೆಂಡನ್ನು ಹಾಕಲು ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನಾನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಬಡಿತ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. . . ಚೆಂಡನ್ನು ಹಾಕಿದಾಕ್ಷಣ... ನಾನು. . . ನನ್ನ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ ನಡೆದುಕೊಂಡೆ. ನನ್ನ ಊರಿನ ತಂಡದವನು ಒಂದು ರನ್ ಮಾಡಿ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಡ್ರಾದೊಂದಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳಿಸಿದ. . . ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಶಾಂತಿ ಸಂತೂಷ ತೃಪ್ತಿ ನೆಲೆಸಿತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಮಿಶ್ರ ಭಾವನೆ ರೂಪುಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆಟಗಾರರು ಅತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆಹಾಕಿದರು

ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿತು “ಹಸಿವು.. ಈ ಹಸಿವು ಯಾವ ರೀತಿಯದೇ ಇರಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಏನೆಲ್ಲಾ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ. ಹಣ ಆಸ್ತಿಯ ಹಸಿವು ಕೊಲೆ ಸುಲಿಗೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತದೆ... ಗೌರವ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆಯ ಹಸಿವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ತುಳಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಕಾಮದ ಹಸಿವು ಎಷ್ಟೋ ಹೆಂಗಳೆಯರನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುತ್ತದೆಯಲ್ಲಾ ಹೀಗೆ ಹಸಿವು. . . ಹಸಿವು.. .. ”

ಜೋವಿ

ತಮಸ್ಸು - ಕಾಡುವ ಚಿತ್ರ

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಾನೇ ’ಪೃಥ್ವಿ’ ಚಿತ್ರ್ರದಿಂದ ಕಂಡ ಭರವಸೆಯ ಬೆಳಕು ’ತಮಸ್ಸು’ವಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು.’ನಾನು ನನ್ನ ಕನಸು’ ನೋಡಿ ಇಂಥಹ ಕನಸುಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬೀಳಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದವರಿಗೆ ’ತಮಸ್ಸು’ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ ನನಸಾಗಿದೆ. ಇದೇನು ಅತ್ತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಿಧಾನಗತಿಯಿಂದಾಗಿ flow ಕಳೆದ ಅನುಭವ ಕೊಡಬಹುದು, ಕೆಲವು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿರಬಹುದಾದರೂ ಇದೊಂದು ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವಂಥ  ಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

ಚಿತ್ರದ ಕಥಾವಸ್ತು,concept  ಹಾಗೂ ಅಗ್ನಿ ಶ್ರೀಧರ್ ರವರ ಚಿಂತನೆಯೇ ಚಿತ್ರದ ದೊಡ್ಡ plus point. ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ತೆರೆಗೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರದ ಇತರ ವಿಭಾಗಗಳು ಶ್ರೀಧರ್ ರವರ ಕೈ ಜೋಡಿಸಿರುವ ರೀತಿ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಚೊಚ್ಚಲ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ಶ್ರೀಧರ್ ತಾವೊಬ್ಬ ಸಮರ್ಥ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗುವ ಎಲ್ಲಾ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ ತೋರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರದೇ ತಂಡದ ನಿರ್ಮಾಣಗಳಲ್ಲಿನ ತೊಡಗಿಸುವಿಕೆ ಹಾಗೂ ಅವರ ಅಪಾರವಾದ ಓದು ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನಕ್ಕೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದೇನೋ. ಹಿಂದು-ಮುಸ್ಲಿಂ ಗಲಭೆಗಳ ಹಿನ್ನಲೆಯ ಕಥಾವಸ್ತುವಿದ್ದರೂ ನಿರ್ದೇಶಕರು ತೋರಿರುವ ಸಂಯಮ ಹಾಗೂ ವಿವಾದಾತೀತವಾದ ಕಸುಬುದಾರಿಕೆ ಮೆಚ್ಚತಕ್ಕದು.

ಇನ್ನೂ ಅಭಿನಯದ ವಿಭಾಗ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಪದ್ಮಪ್ರಿಯ, ಲೋಹಿತಾಶ್ವ, ಶೋಭರಾಜ್, ನಾಗರಾಜ್ ಮೂರ್ತಿ,ಆಸಿಫ್ ಮುಂತಾದವರ ಅಭಿನಯ ನಿಜಕ್ಕೂ top class.ನಾಜರ್ ತಮ್ಮ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಮನ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಳವವಿಟ್ಟಂತ ಅಭಿನಯ ಶಿವಣ್ಣನದು. ಪ್ರಾರಂಭದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ’ಮಹಾನ್ ಕಲಾವಿದ’ ಎಂಬ ಬಿರುದನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸಲೋ ಎಂಬಂಥ ಅಭಿನಯ ನೀಡಿರುವ ಶಿವಣ್ಣ, ಎ.ಸಿ.ಪಿ. ಶಂಕರ್ ಆಗಿ ರೌದ್ರ, ಕ್ರೌರ್ಯ, ಸರಸ, ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಸೈ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನಾಜರ್ ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಯ ಸರಳುಗಳ ಹಿಂದೆ ಸುದೀರ್ಘವಾದ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿನ ಅಭಿನಯ, ಅವರು ನಟನೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿರುವ ಪರಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಚಿತ್ರದಿಂದ ಶಿವಣ್ಣನ ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳೆಡೆಗಿನ ಜವಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿದೆ.

ಚಿತ್ರದ ಹಾಡು ಹಾಗೂ ಹಿನ್ನಲೆ ಸಂಗೀತ ಉತ್ತಮವಾಗಿದ್ದೂ ನಿರ್ದೇಶಕ ಸಂದೀಪ್ ಚೌಟ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಿರಾಮದ ನಂತರದ ಒಂದೆರೆಡು ಹಾಡು ಚಿತ್ರದ ಓಟವನ್ನು ಕುಂಠಿತಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೂ ಅಷ್ಟೇ ನಿಜ. ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಗೀತೆ ಹಾಗೂ ಅದರ ಚಿತ್ರಣವಂತೂ ಅದ್ಭುತ.ಸಂಭಾಷಣೆ ಶ್ರೀಧರ್ ರವರದೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಚಿತ್ರದ ಒಟ್ಟು ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ ತಕ್ಕದಾಗಿದ್ದು, ಚಿಂತನೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿರಬಹುದಿತ್ತು ಎನಿಸಿದರೂ ಕೊರತೆಯಂತೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಉತ್ತಮವಾದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕೊಡುವಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲರ ಶ್ರಮ ಹಾಗೂ ಪ್ರೀತಿ ’ತಮಸ್ಸು’ವಿನಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಅಭಿನಂದನೆಗೆ ಆರ್ಹರು.

ತಮಸ್ಸು - ಅಗ್ನಿ ಶ್ರೀಧರ್ ರವರ ಹೊಸ ಚಿತ್ರ

ಅಭಿನಂದನೆ

ಭಾರತ ತಂಡಕ್ಕೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಕನ್ನಡ ಕುವರ

ಅಭಿಮನ್ಯು ಮಿಥುನ್ ಗೆ

ಸ್ವರಚಿತ್ತಾರ ಬಳಗದ ಅಭಿನಂದನೆ ಹಾಗೂ ಶುಭ ಹಾರೈಕೆಗಳು

ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಶುಭಾಷಯಗಳು

ಸ್ವರಚಿತ್ತಾರದ ಓದುಗ ಬಳಗಕ್ಕೆ

ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು.

ಅಕ್ಷರ ಪ್ರೀತಿ ಮುಂದುವರೆಯಲಿ.

ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ

ಕನ್ನಡ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲೋಕದ
ಹೆಮ್ಮೆಯ ಪುತ್ರರಾದ

ಡಾ.ಸಿ.ಆಶ್ವಥ್
ಹಾಗೂ
ಡಾ.ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ರವರಿಗೆ
ಸ್ವರಚಿತ್ತಾರ ಬಳಗದ
ಭಾವಪೂರ್ಣ ನಮನಗಳು.

ಕ್ರಿಸ್ತ ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ...

ಪ್ರೀತಿಯ ಆನು

ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಭಗವಂತನ ಒಂದು ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಸದೃಶಗೊಳಿಸುದಂತಹ ಹಬ್ಬ. ಚಿತ್ರದ ಥರ ದೇವರ ಚಿತ್ತಾರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನಮ್ಮ ಕಲ್ಪನಾ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ದೇವರ ನೈಜ ರೂಪವನ್ನು ಸಾಕ್ಷತ್ಕರಿಸಿದಂತಹ ಕ್ಷಣ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್. ಬೆಂದು ನೊಂದ ಮನದ ಬಾಂದಳದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ಮಿನುಗಿಸಿದ, ಪಾಪ, ನೋವು ತುಂಬಿದ ಮನದ ಗೋದಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮ ಶಾಂತಿ ಸ್ವರೂಪನಾದ, ಕ್ರಿಸ್ತನೇ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಬಿಂಬಿಸುವ ದೇವರ ಸ್ವರೂಪ.

ಕ್ರಿಸ್ತ ಹುಟ್ಟಿದ ಮನ, ಮನೆ, ಊರು, ದೇಶ ಎಂದೂ ಬದಲಾಗದೆ ಇರಲು ಅಸಾಧ್ಯ. ಆನೇಕ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಗಳನ್ನು ಓದಿ ನೋಡಿದಾಗ ಈ ಸತ್ಯ ನಮಗೆ ಮನನವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಗೋದಲಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಹೊಸ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೇ ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ, ನಾವು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕ್ರಿಸ್ತನಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.

ಕ್ರಿಸ್ತ ನಮ್ಮ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವುದೆಂದರೆ ಎನು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಪಶ್ನೆಗೆ ಕ್ರಿಸ್ತ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬರುವ ಭರವಸೆಯೊಂದೇ ಉತ್ತರವಲ್ಲ. ಅವನ ಜೀವವಾಕ್ಯ, ಕರೆ ನಮ್ಮ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಕಟ್ಟಿ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಬಡಿದೋಡಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕ್ರಿಸ್ತನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ನನ್ನರ್ಥದ ಹಾಗು ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯ ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್. ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮನಗಳಲ್ಲಿ ಗರ್ಭ ಕಟ್ಟಲಿ, ಅವು ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಪ್ರಸವವಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ರಿಸ್ತನಂತೆ ಪರಿವರ್ತಿಸಲೆಂಬ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ನಮ್ಮದಾಗಲಿ. ಕೊನೆಗೆ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು...

ಕ್ರಿಸ್ತ ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ...

ಹಸಿದು ಸಾಯುತ್ತಿರುವ ಜನರ ಕಾಣದೆ

ತಿಂದು ತೇಗುವ ಹೊಟ್ಟೆಬಾಕ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ

ಕ್ರಿಸ್ತ ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ!

ತಮ್ಮ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು

ಲಾಭದ ವಸ್ತುಗಳಾಗಿಸುವ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಮನಗಳಲ್ಲಿ

ಕ್ರಿಸ್ತ ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ!

ಅಧಿಕಾರದಾಸೆಗೆ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅಡವಿಟ್ಟು

ದ್ವೇಷ ಹಿಂಸೆಯ ಬೀಜಗಳ ಬಿತ್ತಿ

ಕುಯಿಲು ಮಾಡುವ ಅಧರ್ಮಿಗಳ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ

ಕ್ರಿಸ್ತ ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ!

ಮುಗ್ಧ ಜನರ ಕುರಿಗಾಹಿಯಾದರೂ

ತೋಳಗಳಂತೆ ಭಕ್ತರ ಮೇಲೆರುಗುವ

ಅ ದೇವತಾ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ

ಕ್ರಿಸ್ತ ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ!

ಕ್ರಿಸ್ತ ಬೇಡವೆಂದರೂ ನೀ ಹುಟ್ಟು ಬಾ

ಬೀಜದಲ್ಲಿರುವ ಸಸಿಯಂತೆ

ಹಸಿರಾಗಿಸುವ ಮೋಡದ ಮಳೆಹನಿಗಳಂತೆ...

ನನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾದ ಪರಿವರ್ತಿಸಲು

ನೀ ಬರಲೇ ಬೇಕು ಬೇಡವೆಂದರೂ!

ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ಹಾಗು ಹೊಸ ವರ್ಷದ ಶುಭಾಶಯಗಳು...

ಜೋವಿ

ಮತ್ತೆ ಬನ್ನಿ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳೇ . . . .

ಅದೆಲ್ಲಿ ಹೋದವೋ ಈ ಗುಬ್ಬಿಗಳೆಲ್ಲಾ? ಬೇರಾವುದೇ ಪಕ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಎಲ್ಲಿ ಹಾಳಾದವೋ ಎ೦ದೆನ್ನಬಹುದಿತ್ತೇನೋ, ಆದರೆ ಗುಬ್ಬಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆ ರಿತಿ ಮಾತನಾಡಲು ಮನಸ್ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ ನೋಡಿ. ಈಗಾಗಲೇ ಅನೇಕರು ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ಕನವರಿಸುತ್ತಾ ಬರೆದು, ಕರೆದರೂ ಯಾಕೋ ಬರಲೊಲ್ಲವು. ಅದೇನು ಮುನಿಸೋ? “ಮತ್ತೆ ಬನ್ನಿ ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಗುಬ್ಬಿಗಳೇ” ಎಂದು ಕರೆಯಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ. “ಗುಬ್ಬಿಗಳೇ” ಎಂದರೆ ok, ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಗುಬ್ಬಿಗಳೇ ಯಾಕೆ ಅಂತೀರಾ? ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನ ಗುಬ್ಬಿಗಳು ಅಂಥ ಗುಬ್ಬಿಗಳ ಜಾತಿಯೇನಾದರು ಇದೇಯೆ? ಆ ರೀತಿ ಏನಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.

ಕನ್ನಡ ಎನೆ ಮನ ಕುಣಿಯುವುದು

"ಕನ್ನಡ ಎನೆ ಮನ ಕುಣಿಯುವುದು

ಕನ್ನಡ ಎನೆ ಕಿವಿ ನಿಮಿರುವುದು"

ಇದು ಕುವೆಂಪು ಬರೆದ ಒಂದು ಕಾವ್ಯದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಾಲು. ತಾವು ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಗೀಚುವ ಗೀಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಾಗ, ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನ ವ್ಯಾಮೋಹ ಅವರನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೆ ಏಕೆ ಮೊದಮೊದಲು ಕವನಗಳನ್ನು ಸಹ ಆಂಗ್ಲದಲ್ಲಿ ಬರೆದರು. ಒಂದು ಕವನ ಸಂಕಲನವಾಗಿ ಹೊರತಂದ್ದಿದರು. ಬಹುಷಃ ಅಂದಿನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮವರಿಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನ ಭಾಷೆ, ಶೈಲಿ, ಉಡುಪು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಆಕರ್ಷಿಸದೆ ಇದ್ದಿರಲಾರದು. ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕುವೆಂಪು ಆಂತಹ ಕುವೆಂಪುರವರಿಗೇ ಆ ಮೋಹ ವ್ಯಾಪಿಸಿತ್ತು ಕೂಡ.

ಕನ್ನಡ, ಹೋರಾಟ ಹಾಗೂ ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ - ಕೊನೆಯ ಭಾಗ

ಇಲ್ಲಿನ ವಾಣಿಜ್ಯೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ, ವ್ಯಾಪರಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅನ್ಯ ರಾಜ್ಯದವರಿಗೆ, ವಿದೇಶಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ನಾಡು, ನುಡಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಕಾಳಜಿ, ಪ್ರೀತಿಯಂತೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೇ ಇಲ್ಲವೆಂದ ಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆಲ್ಲಿಂದ ಬರಬೇಕು? ಮಾನವ ಸಂಪನ್ಮೂಲವೂ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಇಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಸಂಪತ್ತು, ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಹಾಗೂ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪರವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಪ್ರತಿಭೆ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯದ ಜನರೂ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡ, ಹೋರಾಟ ಹಾಗೂ ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ - ಭಾಗ 2

ಹೊರಗಿನ ಶಕ್ತಿಗಳಿಗಿಂತ ಒಳಗಡೆಯೇ ನೆಲಸಿ ಇಲ್ಲಿನ ಭಾಷೆ,ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ನಿರ್ಭಾವುಕವಾಗಿದ್ದ ಒಳಗಿನ ಶಕ್ತಿಗಳ, ಪಿತೂರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧವೂ ದೊಡ್ಡ ಹೋರಾಟಗಳೇ ನಡೆದಿವೆ. ಬೀದಿಗಿಳಿದ ಚಳುವಳಿ ನಾಯಕರ ಹೋರಾಟದ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಅಕ್ಷರ ರೂಪದ ಹೋರಾಟಗಳು ಈ ಹೋರಾಟದ ಜ್ಯೋತಿಯನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬೆಳಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿತು. ಅನಕೃರವರ೦ತ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಬೀದಿಗಿಳಿದ್ದು ಕನ್ನಡ ಪರ ದನಿಯೆತ್ತಿದ್ದೂ ಉ೦ಟು.

ಕಲಾವಿದರನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಸಮಾಜದ ಎಲ್ಲಾ ಸ್ತರದ ಜನರೂ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಗೋಕಾಕ್ ಚಳುವಳಿಯ ರಭಸ, ಭಾವತೀವ್ರತೆಯ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ಅನ್ಯರಾಜ್ಯದವರೂ, ಬೇರೆ ಭಾಷಿಕರೂ ಸಹಾ ಕತ್ತೆತ್ತಿ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಸಕಾಲವಾದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಘಂಟೆಯನ್ನು ಮೊಳಗಿಸಿತು.ಎ೦ಬತ್ತರ ದಶಕದ ರೈತ ಚಳುವಳಿಗಳು ಸಹಾ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೂ ಒ೦ದು ರೀತಿಯ ಕನ್ನಡ ರೈತರ ಆಶೋತ್ತರಗಳಿಗಾಗಿ ನಡೆದ ಕನ್ನಡದ ಹೋರಾಟವೇ.

ಕನ್ನಡ, ಹೋರಾಟ ಹಾಗೂ ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ - ಭಾಗ 1

ಕನ್ನಡ ಪರ ಹೋರಾಟದ ಮಾತಿರಲಿ, ಕೆಲವೂಮ್ಮೆ ಕನ್ನಡ, ಕನ್ನಡಿಗರ ಬಗೆಗಿನ ನ್ಯಾಯಪರ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರೂ ಇವೆಲ್ಲ ಬೇಕೇ ಎಂದೋ, ದುರಾಭಿಮಾನಿಗಳೆ೦ದೋ ಮೂದಲಿಸುವ ಜನಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲೂ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡಿಗರೇ ಹೀಗೆ೦ದಾಗ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳೋಣ?

ಒ೦ದು ಭಾಷೆ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಸ೦ಪರ್ಕದ ಮಾಧ್ಯಮ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಭಾಗವೇ ಆಗಿ ಶತಮಾನಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯ ಇತಿಹಾಸ , ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸಿದಾಗ ಅದರ ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಜೀವನ ವಿಧಾನ, ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆ, ಮಣ್ಣಿನ ಸೊಗಡು ಹಾಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ವೈಶಿಷ್ಠ್ಯಗಳು ಕಾಣ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಒ೦ದು ಸಮಾಜದ, ಜನಾ೦ಗದ, ಜೀವ ವಿಧಾನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿರುವ ಭಾಷೆಯ ಪರವಾಗಿ ಹೋರಾಟ, ವಕಾಲತ್ತುಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ ಎ೦ದು ಮೇಲು ನೋಟಕ್ಕೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಪ್ರಾಚೀನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳು, ಜೀವ ವಿಧಾನಗಳು ಆಧುನಿಕತೆಯ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ತಮ್ಮ ಬೇರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊ೦ಡು ಅವಸಾನದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿವೆ. ಭಾಷೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಈ ಮಾತು ನಿಜವಾಗತೊಡಗಿರುವುದು ವರದಿಗಳಿಂದ ಧೃಡಪಟ್ಟಿವೆ.ಕೆಲವು ಸ೦ದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇವು ಸಕಾರಣವಾಗಿ, ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಸ೦ದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಒ೦ದು ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಒ೦ದು ಭಾಷೆ ಇನ್ನೊ೦ದು ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಭಾಷೆಗಳ ಮೇಲೆ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ನಡೆಸಿದ ನಿದರ್ಶನಗಳೂ ಹೇರಳ. ಸ೦ಖ್ಯಾ ದೃಷ್ಠಿ, ಪ್ರಬಲ ಅಧಿಕಾರ ಹಾಗೂ ದುರಾಭಿಮಾನಗಳು ಈ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ, ಹೇರಿಕೆಗೆ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳು.

ಒಪ್ಪು-ತಪ್ಪು

ಪ್ರೀತಿಯ ಅನು...

ನನ್ನ ಹಾರೈಕೆಗಳ ಶುಭ್ರ ಕೋಮಲ ಗುಲಾಬಿಗಳು ನಿನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ. ನೂರಾರು ಜನರ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ಸೆಲೆ ನಿನ್ನ ಬದುಕು ಸುಂದರ ಸುಮಧುರ ಜಗತ್ತಿನ ಚುಂಬನದಲ್ಲಿ ತೇಲಾಡುತ್ತಿರಬಹುದು! ಮಂದಾರದ ಆ ನಿನ್ನ ಮೊಗವು ಅನೇಕರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಒರತೆಗಳನ್ನು ಹರಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು. ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬದುಕು ಉಪ್ಪೇ ಇಲ್ಲದ ಸಾರಿನಂತೆ ಸಪ್ಪೆ, ಸಪ್ಪೆ... ಆದರೂ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪುಡಿ ಉಪ್ಪು ಸೇರಿಸಿ ಬದುಕನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಹಂಬಲ. ಸರಿಪಡಿಸಿ ಬದುಕ ಊಟದ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯುವ ತೀವ್ರತೆ. ಸಾಲವೇನಾದರೂ ನೀನು ಕೊಡುವುದಾದರೆ ನಿನ್ನ ನಗುವನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನನು ನಿನ್ನ ಸಾಲಗಾರನಾಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ನನ್ನ ಕಂಟು ಮೊಗ.

ಅನು ನಿನಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯದೆಸುಮಾರು ದಿನಗಳಾಯ್ತು. ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಸಮಸ್ಯೆ ನನ್ನ ಪೆಡಂಭೂತವಾಗಿ ಕಾಡಿಸಿ, ಈ ದಿನ ಲೇಖನವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿಡಿಸಿದೆ. ಏನು ಬರೆಯುವುದು? ಪತ್ರದ ವಸ್ತು ಏನು? ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ preplanning ಇಲ್ಲದೆ ಈ ಪತ್ರ ಬರೆಯಲು ಕೈಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.