ಬೆಂಗ್ಳೂರಿನ್ ಸಾವಾಸ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕಿನ್ ವನವಾಸ

ಮೊನ್ನೆ ಭಟ್ಟರ ಡ್ರಾಮ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತಾ 
ಮತ್ತೊಂದು ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು ಜ್ಯಾಮಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ
ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಹಾಡು...

ಡ್ರಾಮದ ತುಂಡ್ ಹೈಕ್ಳ ಸಾವಾಸ ಧಾಟಿಯಲ್ಲಿ
--------------------------

ಲಕ್ಕಂಡಿ ಕಡ್ಡಿಪುಡಿ ಒನೆವೇ ನೋ ಟೂವೇ ನೋ
ಲಂಗುಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ ಓಡ್ಸೋ ಫಕೀರ
ರಾಂಗ್ ಸೈಡಲ್ಲ್ ಓಡ್ಸೋನೇ ಹಮ್ಮೀರ
ಕಾರೋರು ಬಿಡೊಲ್ಲ ಬೈಕೋರು ಬಗ್ಗಲ್ಲ
ಮಾಡ್ಬೇಡ ಸನ್ನೆ ನುಗ್ತಾಯಿರು ಸುಮ್ನೆ
ವಾಲಾಡು ಸವಾರ ವಾಲಾಡು
ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಹಾಕ್ಕೊಂಡ್.... ತೇಲಾಡು



ಹಾಡು
ಬೆಂಗ್ಳೂ..ರಿನ್ ಸಾವಾಸ ಟ್ರಾಫ್ಹಿಕ್ಕಿನ್ ವನವಾಸ
ಬಯ್ಯ್ ಬೇಡಿ ಪೋಲಿಸಾ
ಅವ್ರೂ ನಮಂಗ್ ನರ್ ಮನಸಾ
ರೋಡು ಹಾಳು ಮಾಡಕ್ಕೆ ಮೆಟ್ರೋನ ಮಾಡ್ತಾವ್ರೆ
ಇನ್ನೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ಫೇಸು ಮಾತ್ರ ಮುಗ್ಸವ್ರೆ
ಅಮುಕಿ ಅಮುಕಿ ಕ್ಲಚ್ಚು ಕೈಯಿ ನೋಯ್ತದೆ
ಹಿಡ್ದು ಹಿಡ್ದೂ ಬ್ರೇಕು ಕಾಲು ಹೊಯ್ತದೆ
ಪ್ರತಿ ಜ್ಯಾಮಿನಲ್ಲೂ ವಯಸ್ಸು ಆಗ್ತಾದೆ
ಹೊಳೇಲಿ ಹುಣ್ಸೆ ಹಣ್ಣು ತೊಳ್ದಂಗಾಯ್ತಾದೆ
ಟ್ರ್ರಾಫಿಕ್ಕ್ ನ ಸಾವಾಸ ಮೂರ್‍ಹೊತ್ತು ವನವಾಸ

(೧)
ಎಲ್ಲಿ ನುಗ್ಗಕಾಗ್ಗುತ್ತೋ ಅದೇ ರೋಡು
ಇಲ್ಲಿ ಡ್ರೈವಿಂಗು ಲೈಸನ್ಸು ಬೇರೆ ಕೇಡು
ಮಾಡೊಲ್ಲ ರೂಲ್ಸು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಫಾಲೋ
ನಾಯಿ ಹಸು ಬೆಕ್ಕುಗಳೇ ಎಷ್ಟೋ ಮೇಲೋ
ಬೆಳಗಾಗೆದ್ದು ಆಫೀಸ್ ಗೆ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೊಂಟರೆ
ಹಳ್ಳಿ ಎತ್ತಿನ್ ಗಾಡಿನೇ ಎಷ್ಟೋ ವಾಸಿ ಅಂತಾರೆ
ಗಾಳಿನಾ ತೆಗ್ದುಕೊಂಡ್ರೆ ಮೂಗು ನೊಯ್ತದೆ
ಹೊಗೆಗೆ ಕಣ್ಣು ಕೂಲಿಂಗ್ ಗ್ಲಾಸು ಕೇಳ್ತದೆ
ಎದೆಯ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ  ಸದ್ದು ಕೇಳ್ತದೆ
ಉಬ್ಸಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಗೊರ ಗೊರ ಅಂತದೆ

(೨)
ಜಾಗಾನೇ ಕೊಡೊದಿಲ್ಲ ಫೋರ್ ವೀಲರ್‍ಸು
ಪುಟ್ಪಾತಿಗೆ ಹಾರುತ್ತಿವೆ ಟೂ ವೀಲರ್‍ಸು
ಬೇಕಿಲ್ಲ ಪ್ರಳಯಕ್ಕೆ ಕಾಯೋದಿನ್ನು
ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕೆ ಮುಳುಗಿಸುತ್ತೆ ಊರನ್ನು
ಮಳೆ ಗಿಳೆ ಬಂದಾಗ ಗುಂಡಿಗಳ ರಾದ್ಧಾಂತ
ಜ್ಯಾಮಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ ಎಲ್ರ ಬಾಯ್ಲೂ ವೇದಾಂತ
ಪ್ರತಿ ಸಿಗ್ನಲ್ಲಿನಲ್ಲೂ ರೆಡ್ಡು ಇರ್‍ತದೆ
ಪರಮಾತ್ಮ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ರೆ ಗ್ರೀನು ಸಿಗ್ತದೆ
ರಾಂಗೂ ಸೈಡಿನಿಂದ ಗಾಡಿ ಬರ್‍ತದೆ
ನಿಮ್ಗೆ ಟಚ್ಚು ಕೊಟ್ಟು ಮುಂದೆ ಹೋಯ್ತದೆ

-ಪ್ರಶಾಂತ್ ಇಗ್ನೇಷಿಯಸ್

ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲು

ಇನ್ನೇನು ಮೂರೇ ಜನ
ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸಾಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದವರು
ನನ್ನಂತೆಯೇ ನ್ಯಾಯ ತೀರ್ಪಿಗಾಗಿ
ಸ್ವರ್ಗದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತವರು

ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಾವುದೋ ಅನಂದ
ಸಂತೋಷ ಸಮಾಧಾನ
ಭೂಲೋಕದ ಬಾಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ
ಕ್ರೈಸ್ತನಾಗಿಯೇ ಬದುಕಿದ್ದೆ
ಎಂಬ ಬಿಗುಮಾನ

ದಿನವೂ ವಾಕ್ಯವ ಓದಿ ಜಪಸರ ಮಾಡಿ
ಪೂಜೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕಾಣಿಕೆ ಹಾಕಿ
ಗುರುಗಳಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದು ಕ್ಷಮೆ ಬೇಡಿದ್ದೆ
ಸಂತರ ಜೀವನ ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ


ಸ್ವರ್ಗದ ಸಾಲು ಕಿರಿದಾದಂತೆ
ಕರ್ತನ ಕಾಣಲು ಕಾತುರನಾದಂತೆ
ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ಪಾಪಿಗಳ ಸಾಲು
ಅಳುವವರು ಗೋಳಾಡುವವರು
ಕ್ಷಮೆ ಬೇಡುತ್ತಾ ಪ್ರಲಾಪಿಸುತ್ತಿರುವವರು


ಆ ಕಡೆ ಕಣ್ಣಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ
ನಿಂತಿದ್ದವನು ನನ್ನದೇ
ಕಛೇರಿಯ ಸಹದ್ಯೋಗಿ ಗೆಳೆಯ

ದಿನವೂ ಕಂಡು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಉಂಡು
ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಗುತ್ತಾ ಇದ್ದವರು
ನಾನೂ ಅವನು.
ಇಂದು ತೀರ್ಪಿಗಾಗಿ ಮತ್ತೊಂದು
ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವನು


ದಿನವೂ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಜೊತೆ ಜೊತೆ ನಕ್ಕಾಗ
ತೋರಲಿಲ್ಲವೇಕೆ ದೇವರ ನನಗೆ?
ಪ್ರತಿ ದಿನ ಪ್ರತಿ ವಾರ ಹೋಗುವಾಗ
ಗುಡಿಗೆ ಕರೆಯಲಿಲ್ಲ ನನ್ನೇಕೆ?
ನಿನ್ನಂತೆ ಸ್ವರ್ಗ ಭಾಗ್ಯವ ಹೊಂದಲು
ಕರ್ತನ ಕಾಣಲು
ಅಣಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ನನ್ನೇಕೆ
ಎಂದು ನನ್ನ ನೋಡಿ
ಅಲ್ಲಿಂದಲೇ ಕೂಗುತ್ತಿದವನಿಗೆ
ಮುಖ ತೋರಲಾಗದೆ ತಲೆ ಬಾಗಿದೆ

ಇನ್ನೂ ಒಬ್ಬರೇ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸಾಲಲ್ಲಿ
ಗೆಳೆಯ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನಷ್ಟು
ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ
ತಡೆಯಲಾರದಾಯಿತು ನನಗೆ
ಎದೆಯ ಭಾರಕ್ಕೆ ಕುಸಿಯುವಂತಾದೆ
ಬಿದ್ದೆ.........

ಎದ್ದಾಗ ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟಾಗ..
ಕನಸ್ಸಾಗಿತ್ತು ಅದು
ಅದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅದೇ ಭಾರ
ಖಾಲಿತನ

ಅರಿತೆ ಅಂದೇ,.....
ನನ್ನ ಕರ್ತ ನನ್ನ ದೇವ
ಅತನ ವಾಕ್ಯ ಶಿಲುಬೆ ತ್ಯಾಗವೆಲ್ಲಾ
ಗುಟ್ಟಲ್ಲ, ನನ್ನದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ
ಹಂಚದೆ ಹರಡದೆ
ನನ್ನ ಸ್ವರ್ಗ ಪೂರ್ತಿಯಲ್ಲ

-ಪ್ರಶಾಂತ್ ಇಗ್ನೇಷಿಯಸ್
(ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಬರಹವೊಂದರ ಸ್ಪೂರ್ತಿ)!

ಬೇಸಿಗೆ ತುಂಬು ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಆಟಗಳು

ªÀÄÈvÀÄåAdAiÀĤUÉ E£ÀÄß §gÉÆçj MAzÀÄ wAUÀ¼ÀÄ ¸Á«®è. JAxÀ ¸ÁºÀ¸ÀUÀ¼ÀÄ, zÀĸÁìºÀ¸ÀzÀ C£ÀĨsÀªÀUÀ¼ÁzÀgÀÆ CrجĮè. Gj ©¹°£À gÀhļÀ CVßAiÀÄAvÀºÀ ¥ÀjÃPÉëAiÀÄ vÁ¥À DVgÀ¯ÁgÀzÀÄ JAzÀÄ ¤zsÀðj¹ DVgÀÄwÛvÀÄÛ. E£ÉߤzÀÝgÀÄ DqÀÄ ªÀÄÄlÖzÀ ¸ÉƦà®è DlªÁqÀzÀ ªÀÄPÀ̽®è.   

 

-ಸಂತೋಷ್ ಇನ್ನಾಸಿ.

________________

     ¥ÀæwAiÉÆAzÀÄ Hj£À®Æè «²µÀÖ ±ÉÊ°AiÀÄ DlUÀ¼ÀÄ EzÉÝà EgÀÄvÀÛªÉ. £ÀªÀÄä Hj£À®Æè CzÀÄ ¸ÁªÀiÁ£ÀåªÁVvÀÄÛ. £ÀªÀÄä ªÀÄzsÉå CµÉÖ£ÀÆ «Që¥ÀÛªÁV PÁt¢zÀÝgÀÆ PÁ¯ÁAvÀgÀzÀ°è £ÀªÀÄä ¸ÀägÀuÉAiÀÄ°è ¥ÀļÀQvÀgÀ£ÁV¸ÀÄvÁÛ EgÀÄvÀÛªÉ. D DlUÀ¼ÀÄ ºÉZÀÄÑ ªÉÄ®ÄPÀĺÁPÀĪÀAvÁUÀĪÀÅzÀÄ F ¨ÉùUÉAiÀÄ°èAiÉÄÃ. ªÀļÉUÁ®zÀ ºÉÆ®UÀ¼À°è vÉ£ÉPÁAiÀÄĪÁUÉ, ¨ÉùUÉUÁ®zÀ §AiÀÄ®°è DlUÀ¼ÀÄ CqÀPÁ¬Ä¹PÉƼÀÄîwÛzÀªÀÅ. “Dl MA¢zÀÝgÉ ¸ÁPÀÄ Hl ¨ÉÃqÀ ¤zÉÝ ¨ÉÃqÀ” vÁAiÀÄA¢gÀÄ vÀªÀÄä ªÀÄPÀ̼À£ÀÄß ¥ÀjZÀ¬Ä¸ÀĪÀÅzÉ ºÁUÉ. CzÀÄ DlzÀ vÁPÀvÀÄÛ ºËzÀÄ. DlzÀ ¸ÀÄVÎ JAzÀgÉ ¨ÉùUÉAiÉÄ. D ¨ÉùUÉUÉ eÁvÀPÀ ¥ÀQëAiÀÄAvÉ PÁAiÀÄÄwÛzÀÄzÀÄ MAzÀÄ PÁ®.

        ¨ÉùUÉ MAzÀÄ jÃwAiÀÄ AiÀÄÄUÁ¢ vÀgÀºÀ. ¥ÀjPÉë ªÀÄvÀÄÛ DlUÀ¼À ¨ÉêÀÅ ¨É®è. ¥ÀjPÉëAiÀÄ PÀlÖPÀqÉAiÀÄ ¢£ÀªÀAvÀÆ ¸ÀAPÀæªÀÄt¢£À. ¸ÀÆAiÀÄð vÀ£Àß ¥ÀxÀ §zÀ°¹zÀ ºÁUÉ. CµÀÄÖ ¢£ÀªÉ®è ±ÀæzÉÞ¬ÄAzÀ PÀÆvÀÄ ¥ÀjÃPÉë§gÉzÀªÀ£À ²¸ÀÄÛ ¸ÀAAiÀĪÀÄ DlzÀ PÀ£ÀªÀjPÉAiÀÄ°è ªÀÄÄgÀÄPÉÆAqÀÄ ©¢ÝgÀÄvÀÛzÉ. JµÀÖgÀ ªÀÄnÖUÉ JAzÀgÉ ªÀµÀðªÉ®è eÉÆÃ¥Á£À ªÀiÁrzÀ ¥ÀĸÀÛPÀUÀ¼ÀÄ ªÀÄvÀÄÛ CzÀgÀ ¥ÁoÀUÀ¼ÀÄ ªÀĸÀÛPÀ¢AzÀ delate ªÀiÁr, CªÀ£Éß®è ºÀ¼É PÀ§Ú ¸ÁªÀiÁ£ï vÀÄA§ÄªÀ vÀPÀÌrUÉ vÀÆV©qÀÄwzÉÝêÀÅ. CzÀÄ PÉêÀ® MAzÀÄ »r §mÁtÂUÉ. D §mÁtÂVAvÀ ªÀÄÄRåªÁV MAzÀÄ ªÀµÀðzÀ £ÀªÀÄä ¤zÉÝ £ÉªÀÄä¢AiÀÄ£ÀÄß §°vÉUÉzÀÄPÉÆAqÀ, £ÀªÀÄä DlUÀ½UÉ CqÀØUÁ®ÄºÁQzÀ, £ÀªÀÄä «zÁå¨sÁå¸ÀzÀ §AqÀªÁ¼ÀªÀÅ ±ÀÆ£ÀåªÉAzÀÄ CAPÀ¥ÀnÖAiÀÄ°è PÁtĪÀAvÉ ªÀiÁqÀÄwzÀÝ, ¨É£ÀßUÀÆ£ÀÄ ¥ÀĸÀÛPÀUÀ¼ÀÄ £À«ÄäAzÀ EAzÉà vÉÆ®V¹ ©qÀ¨ÉÃPÉA§ ºÀoÀ. D ¤gÁ¼À ¢£À §mÁt ªÉÄ®ÄPÀÄvÁÛ CªÀÄä£À£ÀÄß NgÉUÀtÂÚ¤AzÀ £ÉÆÃr ¤ªÁ½¹, ªÀÄÈvÀÄåAd£ÁzÀªÀAvÉ CqÁØqÀÄwÛzÉÝêÀÅ.

        ªÀÄÈvÀÄåAdAiÀĤUÉ E£ÀÄß §gÉÆçj JgÀqÀÄ wAUÀ¼ÀÄ ¸Á«®è. JAxÀ ¸ÁºÀ¸ÀUÀ¼ÀÄ, zÀĸÁìºÀ¸ÀzÀ C£ÀĨsÀªÀUÀ¼ÁzÀgÀÆ CrجĮè. Gj ©¹°£À gÀhļÀ CVßAiÀÄAvÀºÀ ¥ÀjÃPÉëAiÀÄ vÁ¥À DVgÀ¯ÁgÀzÀÄ JAzÀÄ ¤zsÀðj¹ DVgÀÄwÛvÀÄÛ. E£ÉߤzÀÝgÀÄ DqÀÄ ªÀÄÄlÖzÀ ¸ÉƦà®è DlªÁqÀzÀ ªÀÄPÀ̽®è. EzÀÝgÉ CªÀgÀÄ Hj£À°ègÀÄwÛgÀ°è®è. Uncle Aunty ªÀÄ£ÉUÉ ºÉÆÃVgÀÄwÛzÀÝgÀÄ. ºÉÆÃUÀzÀ ªÀÄPÀ̼À UÀÄA¥ÀÄ zÉÆqÀØzÀÄ. ªÀÄÄAeÁ£ÉUÉ J®ègÀÆ MlÄÖ ¸ÉÃgÀÄwÛzÀÄzÀÄ ±Á¯Á PÁA¥ËAr£À°è. ±Á¯Á ªÁgÁAqÀzÀ ºÉAa£À ¸ÀAzÀÄUÀ¼À°è UÀÆqÀÄPÀnÖzÀÝ,  ªÀµÀð«rà C¸ÀA©è£À°è C®ÄUÁqÀzÉ ¤®ÄèwÛzÀÝ £ÀªÀÄä£ÀÄß £ÉÆÃr UÉðªÀiÁqÀÄwÛzÀÝ ºÀQÌUÀ½UÉ §¯ÉPÀnÖzÀ £ÀAvÀgÀªÉà ¥ÉÆðZÉAr£Ál. PÉ®ªÉqÉ bÀÆZÉAqÀÄ JAzÀÄ PÀgÉAiÀÄ®àqÀÄwÛzÀÄzÀÄ E°è ¥ÉÆðZÉAqÀÄ. a¤ßzÁAqÀÄ  £ÀªÀÄä°è V°èzÁAqÀÄ. UÀ°èUÀ°èAiÀÄ°è ®UÉÆÃj UÉÆð §ÄUÀÄj vÀAqÉÆÃ¥À vÀAqÀªÁV DqÀÄwÛzɪÀÅ. ¨É£Àß ªÉÄÃ¯É ºÉÆvÀÄÛ¸ÁUÀĪÀ UÀuÉñÀ£À Dl, nQÌ, §ArDl, »ÃUÉ DlUÀ¼À §Ar MAzÀgÀ »AzÉ MAzÀgÀAvÉ ¥ÉÆÃt¹PÉƼÀÄîwÛzÀݪÀÅ. ¸ÀĸÀÄÛ ªÀiÁvÀæ ¸À°UÉUÀÆ ºÀwÛgÀ ¸ÀĽAiÀÄÄwÛgÀ°®è. «gÁªÀÄzÀ°è ¥ÀQëUÀ½UÉ ºÁQzÀ §¯É check ªÀiÁqÀÄwÛzɪÀÅ. ©r¹PÉƼÀî¯ÁUÀzÀ ºÀQÌUÀ¼ÀÄ ©r©rAiÀiÁV G¥ÀÄà PÁgÀ ¸ÀªÉÄÃvÀ £ÀªÀÄäUÀ¼À ºÉÆmÉÖUÉ. DzÀgÀÆ ªÀÄzsÁåºÀßzï ºÉÆwÛUÉ ªÀÄ£ÉAiÀÄ°gÀ¨ÉÃQvÀÄÛ. CzÀÄ xÉÃmï ¸ÀÆÌ¯ï ºÁdgÁw EzÀÝAUÉ. HlPÉÌ vÀ¦à¹PÉÆAqÀgÉ CªÀÄäA¢gÀ ¢ªÀå ¨ÉÊUÀ¼À AiÀiÁªÀ¤UÉâÃPÀÄ. Hl ªÀÄÄVAiÉÆÃzÉ vÀqÀ, ªÀÄvÉÛ DlUÀ¼ÀÄ ±ÀÄgÀÄ. F ºÉÆwÛ£À DlUÀ¼Éà ¨ÉÃgÉ. ZËPÀ¨ÁgÀÄ Dl, CgÉUÀĽªÀÄ£É, ºÀĽPÀÄj Dl MAzÉà JgÀqÉÃ. D DlUÀ¼ÀÄ ªÀÄ£ÉAiÀÄ ¥ÀqÀ¸Á¯ÉAiÀÄ°è ªÀģɪÀÄA¢AiÉÄ®è PÀÆvÀÄ DqÀĪÀ ¥Àj ¸ÉÆUÀ¸ÀÄ. ¨ÉùUÉ C£ÉÆßzÀÄ ©qÀÄ«®èzÀ DlUÀ¼À ¸ÀAvÉ D£ÉÆßzÀPÉÌ EzÀÄ ¸ÁQë.     

       PÉ®ªÉǪÉÄä ©¹®Gj vÁ¼À¯ÁgÀzÉà ¤ÃgÀ£ÀÄß §AiÀĹ ºÀÄqÀÄUÀgÉ®ègÀÄ £À¢, vÉÆgÉ, PÉgÉ ¨Á«UÀ½UÉ ºÉÆÃV©qÀwÛzɪÀÅ. D ªÉÆÃdÄ K£ÉAzÀÄ ºÉüÉÆzÀÄ, C°è ¨sÀdðj d®QæÃqÉ. D¼À CUÀ®, JvÀÛgÀ J®è «¨sÁUÀzÀ FdÄ ¥ÀlÄÖUÀ¼ÀÄ C°è ¥ÀæzÀ±Àð£À. ¤ÃgÀÄ PÀÄrzÀªÀ£ÀÄ, £ÉwÛUÉj¹PÉÆAqÀªÀ£ÀÄ, £ÉvÀÛgÀÄ ¸ÀÄj¹PÉÆAqÀªÀ£ÀÄ £ÀªÀÄä vÀAqÀzÀ°è£À ºÉƸÀ ¸ÀzÀ¸ÀågÀ UÀÄgÀÄvÀÄUÀ¼ÀÄ. £À¢ zÀAqÉAiÀįÉÆè, vÉÆÃlzÀ EPÉÌ®UÀ¼À°ègÀĪÀ ªÀiÁ«£ÀPÁ¬Ä, vÉAV£ÀPÁ¬Ä, D PÀëtzÀ ºÀ¹«UÉ DºÁgÀ. EµÁÖzÀgÀÆ zÀtÂAiÀÄzÀ zÉúÀ gÁwæ ¥Á¼ÉAiÀÄ DlUÀ½UÀÆ ªÉÄÊAiÉÆrØ ¤®ÄèwÛzÀݪÀÅ. CSÁqÀPÉÌ ©zÀݪÀgÀAvÉ DqÀÄwÛzÀÄzÀÄ PÀ§ârAiÀÄ£Àß. gÁwæAiÀÄ ©Ã¢ ¢Ã¥ÀªÉà gÉ¥sÀj. CzÀgÀ §ÄqÀzÀ°è CAPÀtªÀ®èzÀ CAPÀtªÀ£ÀÄß ©r¹ vÉÆqÉ vÀnÖ ¤®ÄèwvÀÄÛ JgÀqÀÄ vÀAqÀ. ¸ÉÆïÉÆ ªÀiÁvÉà E®è C¯Éè¤zÀÝgÀÄ UÁAiÀÄUÀ¼À ¯ÉPÀÌ, f¢Ý£À ¥ÉÊ¥ÉÆn. ¸Àé®à ¸ÀtÚªÀÄPÀ̼ÀzÀÄÝ £Á¬ÄªÀÄƼÉAiÀÄ Dl, ªÀÄÆUÀÄV®Äè, PÀÄAmÉ©¯Éè, PÀtÚªÀÄÄZÁѯÉAiÀÄAvÀºÀ ¥ÀvÉÛzÁj DlUÀ¼ÀÄ. ¥ÀvÉÛzÁjAiÀiÁUÀ¨ÉÃPÁzÀªÀ£À£ÀÄß ¥ÀvÉÛ ªÀiÁqÀ¯ÉAzÉ MAzÀÄ ªÀÄAvÀæ EvÀÄÛ. “CªÀ®QÌ ¥ÀªÀ®QÌ PÁAZÀt «Ät«Ät qÁA qÀÆA qÀ¸ï ¥Àĸï PÉÆAiÀiï PÉÆmÁgï!”DzÀªÀ£ÀÄ D DlzÀ ¥ÀvÉÛzÁjAiÀiÁUÀ¨ÉÃPÀÄ, ¥ÀvÉÛAiÀiÁzÀªÀ£À£ÀÄß »rzÀÄ amÁgï JAzÀÄ QgÀÄazÀgÉ PÀ¼Àî ¨ÉPÀÄÌ ¹QÌ©¢ÝzÉ JAzÉ CxÀð. ªÀÄvÀÄÛ ZÀAzÀæ£ÉãÁzÀgÀÄ ¥ÀÆtð £ÀQÌzÀÝ ¢£À J®èjUÀÆ D£ÀAzÀªÉÇà D£ÀAzÀ. DlªÀ£ÀÄß «ÃQë¸À®Ä ªÀģɪÀÄA¢AiÉÄ®è §AzÀÄ ¸ÉÃgÀÄwÛzÀgÀÄ.. CzÉÆAzÀÄ «zsÀzÀ°è ¸ÁªÀÄfPÀ QæÃqÁ vÁtªÁV ªÀiÁ¥ÀðqÀÄwÛvÀÄÛ.

       FUÉ®è ¨É¹UÉAiÀÄ£ÀÄß IPL QæPÉmï £ÀÄAUÀĺÁQzÉ. E°è £Á£ÀÄ  IPL ¤AzÀ DUÀĪÀ ¯Á¨sÀ £ÀµÀÖUÀ¼À£ÀÄß «±Éèö¸À®Ä ºÉÆgÀn®è. DzÀgÉ  IPL VAvÀ®Æ £ÀªÀÄä £ÉgɺÉÆgÉAiÀĪÀgÀ£ÀÄß ¸ÁªÀiÁfPÀªÁV ºÀwÛgÀ vÀgÀÄwÛzÀÝ  ISL -Inter Social League CAvÀgÀ ¸ÁªÀiÁfPÀ DmÁªÀ½UÀ¼ÀÄ ºÉZÀÄÑ ¥ÀļÀQvÀgÀ£ÁßV¸ÀÄwÛzÀݪÀÅ JAzÀÄ ºÉüÀ°aÒ¸ÀÄvÉÛãÉ.

ಐದು ವರ್ಷಕೊಮ್ಮೆ ಬರುವ.........

ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುವ 

ಕಡು ಬಡವಗೂ ಹೆಮ್ಮೆಯ ತರುವ

ಎಲ್ಲ ಜನಗಳ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸುವ ವರದಾನ

ಎಲ್ಲರ ಪಾಲಿಗು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಮತದಾನ

ಪ್ರಜಾ ಪ್ರಭುತ್ವ ಕೊಟ್ಟ ಕೊಡುಗೆಯೋ

ಪರಮಧಿಕಾರ ಇಟ್ಟ ನಡಿಗೆಯೋ

ದುಷ್ಟರ ಕೂಟಕೆ ದಿಟ್ಟ ಸವಾಲೋ

ಜನಗಳ ಅರಿವಿನ ಅಗ್ನಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯೋ

ಎಲ್ಲರ ಎದೆಯಲಿ ಕನಸನು ಬೆಳೆಸುತ

ಭ್ರಮೆಗಳ ನೆಲೆಸುವ ಮತದಾನ

ಎಲ್ಲರ ಪಾಲಿಗು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಮತದಾನ

ಚುನಾವಣೆಗಳು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲಾ  ಕವಿ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗಯ್ಯನರು ಬರೆದ ಈ ಮೇಲಿನ ಚಿತ್ರಗೀತೆ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡದಂತೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆಯಾದ, ದುಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಸವಾಲಾಗಬಲ್ಲಂಥ, ಜನಗಳ ಅರಿವು, ಜವಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಅಗ್ನಿ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುತ್ತಲೇ, ಆಶಾವಾದದ ಕನಸನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಚುನಾವಣೆ, ಮತದಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ರಚಿತವಾದ ಗೀತೆ ಇದು. ಹಾಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿಯುವ ಗೀತೆ ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಮತದಾನವೆಂಬ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಶಕ್ತಿಯುತ ಸಾಧನ ಹೇಗೆ ಸ್ವಾರ್ಥ, ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ನಲುಗಿ ತನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಳೆ ಎಳೆಯಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಚುನಾವಣೆ ಬಂದಿರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇದು ಸಮಯೋಚಿತ.

ಕೆಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಮುಂದಿನ ವಾರವೋ, ಬರುವ ತಿಂಗಳೋ ಆಗಬಹುದು ಎಂಬಂತ್ತಿದ್ದ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಈಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಂದಿದೆ. ಪೂರ್ತಿ ಐದು ವರ್ಷದ ಬಳಿಕವೇ ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಸಮಾಧಾನದ ವಿಷಯ. ಒಂದೆರೆಡು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೇ  ನಡೆದ ಸ್ಥಳೀಯ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ಭಾರಿ ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಿದ ಪಕ್ಷಗಳು ಈ ಬಾರಿಯ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಲು  ಅತ್ತ್ತ್ಯುತ್ಸಾಹದಿಂದ ಗರಿಗೆದರಿ ನಿಂತಿವೆ. ಪಕ್ಷಗಳ ಟಿಕೆಟ್ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳ ಸಾಲು, ಟಿಕೆಟ್ ಪಡೆದವರ ಸಂಭ್ರಮ, ಸಿಗದವರ ನಿರಾಸೆ, ಪ್ರತಿಭಟನೆ, ನಾಮ ಪತ್ರ ಸಲ್ಲಿಸುವಾಗ  ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮೆರವಣಿಗೆ, ಆಗುತ್ತಿರುವ ಟ್ರಾಫಿಕ್ಕು ಜಾಮು, ಲಾಠಿ ಚಾರ್ಜು ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಈ ಬಾರಿಯ ಚುನಾವಣೆಗಳು ಭಾರಿ ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸಿದೆ.

ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಹಲವು ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪಕ್ಷದಿಂದಲೂ ಕನಿಷ್ಠ ಇಬ್ಬರಾದರೂ ಟಿಕೆಟ್ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು. ಯಾರಿಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡಬೇಕೆನ್ನುವ ತಲೆನೋವು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಜೋರು ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳನ್ನು ಪಕ್ಷದ ಮುಖಂಡರು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿದೆ. ತಮ್ಮ ನಾಯಕರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪಕ್ಷದ ಹಿರಿಯ ಮುಖಂಡರೊಬ್ಬರು ಹೊರಟಿದ್ದ ಕಾರಿನ ಚಕ್ರದ ಬಳಿ ಮಲಗಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನೊಬ್ಬನ ನೋವನ್ನು ಟಿ.ವಿ ಚಾನೆಲ್ಲಗಳು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಐದಾರಿ ಬಾರಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಾಗೇ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ವೃದ್ಧರೊಬ್ಬರು ಹೃದಯಾಪಘಾತವಾಗಿ ಸತ್ತ ಮನಕಲಕುವ ಘಟನೆಯೂ ನಡೆದಿದೆ.  ಈ ಹತ್ತಾರು ನ್ಯೂಸ್ ಚಾನೆಲ್ಲುಗಳು ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಈಗ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ "ಒಳ ಜಗಳಗಳೇ" ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಾವೂ ನೇರಾತಿ ನೇರ, ಜನರ ಮುಂದೆ ಬಹಿರಂಗದ "ಹೊರ ಜಗಳಗಳೇ". ನಾಯಕರುಗಳ ಈ ಟಿಕೆಟ್ ಪಡೆಯುವಿಕೆ,ನಾಮ ಪತ್ರ ಸಲ್ಲಿಕೆ, ಚುನಾವಣೆ ಎದುರಿಸುವ ಸಿದ್ಧತೆ, ಬದ್ಧೆತೆಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ಇದೇ  ಸಿದ್ಧತೆ, ಬದ್ಧತೆಗಳನ್ನು ಅವರು 

ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗೆಗೂ ತೋರಿದರೆ, ನೀರು, ಕರೆಂಟು, ಬಸ್ಸು ರೋಡು, ಶಾಲೆ, ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಮುಂತಾದವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೆಲ್ಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೇ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಅನಿಸಿಕೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರದು. ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ಭಾಷಣಗಳು, ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಗಳು, ಪರಸ್ಪರ ದೋಷಾರೋಪಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಮೇಲಿನ ಹಾಡಿನ ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ. 

ಚಿತ್ರಕೃಪೆ : ಪ್ರಜಾವಾಣಿ

ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಭಾಷಣದಲ್ಲಿ

ಕಣ್ಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಸ್ವರ್ಗವ ತಂದು

ಎಲ್ಲರ ಎದೆಯಲಿ ಕನಸನು ಬೆಳೆಸುತ

ಭ್ರಮೆಗಳ ಮೆರೆಸುವ ಮತದಾನ

ಆಡುವ ಮಾತು ಹೃದಯದ್ದಲ್ಲ

ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಮನಸಿನದಲ್ಲ

ಭಾವನೆ ಇಲ್ಲದ ಕನಸನು ಕೊಲ್ಲುವ

ಸುಳಿಯಲಿ ಸಿಲುಕುವ ಮತದಾನ

ಎಲ್ಲರ ಪಾಲಿಗು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಮತದಾನ .....

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆಯೂ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಾದ ನಾವು ನೀವು ಮತದಾನದ ಬಗ್ಗೆ, ಚುನಾವಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಶಾವಾದ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆಯೇ. ಮತ ಚಲಾಯಿಸದೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲವೆಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಮನಗಾಣಬೇಕಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಹೊಸ ಚುನಾವಾಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಮತ ಚಲಾಯಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಪಡೆಯುವ ಯುವಕರ ಸಂಖ್ಯೆ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಯುವ ಜನತೆಯ ಪಾತ್ರವೂ ಮಹತ್ವದಾಗಿದೆ. ಒಬ್ಬ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟಗಾರನ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳೂ, ಒಬ್ಬ ಸಿನಿಮಾ ನಟನ ವ್ಯಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನದ ಸಣ್ಣ ವಿವರಗಳೂ ಗೊತ್ತಿರುವ ನಮಗೆ, ಮುಂದೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ನಮ್ಮದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯ ವಿವರಗಳು ಮುಖ್ಯದಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸೌಲಭ್ಯವಿದೆ, ಯಾವ ಸಿಮ್ ಹೆಚ್ಚು ಫ್ರೀ ಎಸ್.ಎಮ್.ಎಸ್ ಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಗೊಂದಲಗಳಂತೆಯೇ ಯಾವ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಮತ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಾಡಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗುತ್ತದೆ, ಯಾವ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಏಕೆ ನಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇಕು, ನಮ್ಮ ಹಿತ ಕಾಯುವುದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಕ್ಷವೇ? ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಪಕ್ಷವೇ?, ನಮಗೆ ಪಕ್ಷ ಮುಖ್ಯವೇ ಆಥವಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಮುಖ್ಯವೇ? ಎನ್ನುವಂಥಹ ಗೊಂದಲ, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮೂಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಮೂಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನೂ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೆಲವೊಂದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ, ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಖರವಾದ ಮಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿವೆ. ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಮತಗಳನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಈಗ ಇದೆ. ಜವಬ್ದಾರಿಯುತ ಮತದಾನದಿಂದಾಗಿ ಜವಬ್ದಾರಿಯುತವಾದ ನಾಯಕ ಸಮೂಹವನ್ನು ಕಟ್ಟುವ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ನಾಡಿನ ಅಭಿವೃಧಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರರಾಗುವ ಸದವಕಾಶ ನಮಗೆ ಚುನಾವಣೆಗಳು ನೀಡಿದೆ.

ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗವೂ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಉತ್ತಮವಾಗಿಯೇ ನಿರ್ವಹಿಸುತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆ. ಚುನಾವಣಾ ನೀತಿ ಸಂಹಿತೆ ಆದಷ್ಟು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿಯೇ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ ಎಂಬಂಥೆ ಮೊನ್ನೆ ಯಾರದೋ ಪ್ರಭಾವಿ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬರ ಮನೆಯ ಬೀಗರ ಊಟಕ್ಕೆ ತಹಸಿಲ್ದಾರ್ ಕಛೇರಿಯಿಂದ ಅನುಮತಿ ಸಿಗದೆ ಕೊನೆಗೆ ಕೋರ್ಟ್ ಮೊರೆ ಹೊಕ್ಕು ಅನುಮತಿ ತರಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ವರದಿ ಮಾಡಿವೆ. ಅಂತೆಯೇ ಯಾವುದೇ ಪಕ್ಷದ ಚಿಹ್ನೆಯಾಗಿರುವ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮತಗಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ನಿಬಂಧನೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಮತಗಟ್ಟೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳುಈ ಬಾರಿ ಸೆಖೆಯಲ್ಲೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ!!!! ಏಕೆಂದರೆ ಫ್ಯಾನು ಕೂಡ ಪಕ್ಷವೊಂದರ ಚಿಹ್ನೆ ಎಂಬಂಥ ಜೋಕುಗಳು ಸಹಾ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿವೆ. ರಾಜಕೀಯದ ಬಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ತಮಾಷೆ, ಹಾಸ್ಯ, ನಿರಾಸೆಯ ನಡುವೆಯೂ ನಾಡು ಹಾಗೂ ಜನರ ಸೌಖ್ಯಕ್ಕಾಗಿ, ಬಡವರ, ರೈತರ, ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗದ ಜನರ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ದುಡಿಯುವ ಸರ್ಕಾರವೊಂದು ಬಂದು ಮುನ್ನಡೆಸಲಿ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಚುನಾವಣೆ ಸಾಧನವಾಗಲಿ ಎಂಬ ಆಶಾಭಾವದಿಂದ ಮತ ಚಲಾಯಿಸೋಣ.  

ಕೊನೆಗೆ, ದುಂಡಿರಾಜರ ಚುನಾವಣೆ ಬಗೆಗಿನ ಒಂದು ಹನಿಗವನ:

ಚುನಾವಣೆ ಎಂದರೆ ಕೆಲವು ನಾಯಕರಿಗೆ

ಕಂಡಾಬಟ್ಟೆ

ಸಿಟ್ಟು.

ಕೆಳೆದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಪ ಅವರು

ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು ಡಿಪಾ

ಸಿಟ್ಟು!!!

- ಪ್ರಶಾಂತ್ ಇಗ್ನೇಷಿಯಸ್

Election Terminology

ಚುನಾವಣೆ;
      ಕೆಲವರು ಕಣದಲ್ಲಿ
      ಹಲವರು ಕನ್ನದಲ್ಲಿ

ಮತ;
     ಪಂಚವಾರ್ಷಿಕ ಬಂಪರು ಬೆಲೆ
     ಪಂಚ ರಸ್ತೆಗಳ ಡಾಂಬರು ನೆಲೆ

ಪಕ್ಷ;
     ಮೆಚುರಿಟಿ ಔಟು
     ಮೆಜಾರಿಟಿ ಮಾತ್ರ ಕೌಂಟು


ಚಿಹ್ನೆ;
   ಇದು ಚಿರಕಾಲ ಅಲ್ಲ
   ಈ ಚಿಹ್ನೆ ಇ ಸಲ

ಅಭ್ಯರ್ಥಿ;
     ಎಲ್ಲರ ಅಕ್ಷಯಪಾತ್ರೆ
     ತಲೆ ಖಾಲಿಪಾತ್ರೆ

ಪ್ರಚಾರ;
    ಮನೆ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಎಣಕಾಟ
    ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳ್ವ ಹುಚ್ಚಾಟ

ಪ್ರಣಾಳಿಕೆ;
    ಅರವಳಿಕೆ ಚುಚ್ಚು ಮದ್ದು
    ಒಂದು ಸುಖ ನಿದ್ರೆಗೆ ಸೀಮಿತ

-Santhosh .I

ಮುತ್ತನ ತಪ್ಪಸ್ಸು - ಸಣ್ಣ ಕಥೆ

ಕ್ರೈಸ್ತರು ಆಚರಿಸುವ ಈಸ್ಟರ್ ಹಬ್ಬದ ಮುಂಚಿನ 40  ದಿವಸಗಳನ್ನು  ತಪ್ಪಸು ಕಾಲವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತ್ಯಾಗ ಹಾಗೂ ಶೋಕದ ದಿನಗಳಾದ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕ್ರೈಸ್ತರು ಹಲವಾರು ರೀತಿಯ ತ್ಯಾಗ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಉಪವಾಸ ಕೈಗೊಂಡರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಮಾಂಸಹಾರವನ್ನೂ, ಕೆಲವರು ಮಧ್ಯಪಾನವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುತ್ತ ಎಂಬುವವನು ಆಚರಿಸಿದ ತಪ್ಪಸಿನ ಸುತ್ತ ಎಣೆದಿರುವ ಕಥೆ ಇದು.

ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವ ನನಗೆ ಕಥೆ,ಕವಿತೆ ಒಲಿದಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಿಂದ ಮನದಲ್ಲಿ ರೆಕ್ಕೆಗಟ್ಟಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ  ಸಣ್ಣ ಕಥೆಗೆ ಅಕ್ಷರ ರೂಪ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.  ಪ್ರಯತ್ನ ನನ್ನದು. ಕಮೆಂಟು, ಟೀಕೆ ಟಿಪ್ಪಣಿ ನಿಮ್ಮದು. 

-ಪ್ರಶಾಂತ್ ಇಗ್ನೇಷಿಯಸ್

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"ಥೂ ಆದೇನು ಹಿಂಗ್ ಕುಡಿದು ಸಾಯ್ತಿರೋ, ವರ್ಷಕ್ಕ್ ಒಂದ್ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಾದ್ರೂ ಮಾನ ಮರ್ವಾದೆ ಇಂದ ಇರೋಕೆ ಆಗಲ್ವಾ, ಥೂ ನಿಮ್ಮ್ ಗಳ್ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ"  

ಮುತ್ತ  ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಡಬ್ಬಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಕೈ ಹಾಕಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನೋಟು ನಾಣ್ಯಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕೈ ಆಡಿಸುತ್ತಾ, ಹೋದ ವರ್ಷದ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಕುಮಾರಪ್ಪನವರು ಬಯ್ದ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ನೆನಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಈಗ ನೆನಸಿಕೊಂಡರೂ ಕೋಪ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಅವನಿಗೆ. ಆದರೆ ಅವತ್ತು ಮಾತ್ರ ಅವನಿಗೆ ಏನೂ ಅನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವರು ಹೇಳಿದ ಮಾತೇನೋ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು ಆದರೆ ಕೋಪ ಗೀಪ ಏನೂ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ.ಬಂದರೂ ಏನೂ ಮಾಡೋ ಸ್ಥಿತಿಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅವನು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಕುಡಿದಿದ್ದ. ಕುಡಿದ್ದಿದೇನೋ ಸರಿ, ಆದರೆ ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಆ ಕುಮಾರಪ್ಪನವರ ಮನೆ ಮುಂದಿನ ಜಗುಲಿ ಮೇಲೆ ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದ.

ಅಂತಾ ಏಪ್ರಿಲ್ ಬಿಸಿಲಿಗೂ ಜಗ್ಗದೇ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುವವರೇ.ಕುಮಾರಪ್ಪನವರ ಮನೆ ಏನು ಊರಿನ ಮೂಲೇಲಿತ್ತೇ? ಅಲ್ಲೇ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಬೀದಿಲೇ ಇತ್ತು. ಊರಿಗೆ ಊರೇ ಒಡಾಡೋ ಬಿದೀಲಿ ಹಾಗೆ ಕುಡಿದು ಬಿದಿದ್ದರೆ ಹೋಗೋ ಬರೋ ಜನ ನೋಡದೆ ಇರ್‍ತಾರೆಯೇ?  ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗೋರು, ಅಂಗಡಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗೋರು, ಮಾಂಸ ತರೋಕೆ ಹೋಗೋರು, ಎಲ್ಲಾ ಮತ್ತಾಗಿದ್ದ  ಮುತ್ತನ ನೋಡೋರೇ. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಅವನ ಮುಟ್ಟಲು, ಎತ್ತಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ದಿನಾ ಕುಡಿಯೋರನ್ನ ಎತ್ತೋರು ಯಾರು?

ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಹೀಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಮುತ್ತನ ನೋಡಿ ರೇಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು ಕುಮಾರಪ್ಪನಿಗೆ. ಮನೆ ತುಂಬಾ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಅಂಥಾ ಜನ ಬಂದಿರುವಾಗ ಇವನು ಹೀಗೆ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಯಾವನಿಗೆ ಕೋಪ ಬರೊಲ್ಲ? ಅದರಲ್ಲೂ ಅವನು ಅವರ ಮನೆ ತೋಟದ ಆಳು. ತೋಟದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅಂಥಾನೇ ಅವನ ನೇಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೂ ಮುತ್ತ ಕುಮಾರಪ್ಪನವರ ಮನೆ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು  ಸಹಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅಂಗಡಿ ಇಂದ ಸಾಮಾನು ತರೋದು,ಮಾಂಸ, ಕೋಳಿ ಮೀನು ಕುಯ್ದು ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಿಕೊಡುವುದು, ಪಕ್ಕದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಗ್ಯಾಸು,ಮದ್ದು,ಗಿದ್ದು ತರೋದು ಹೀಗೆ. ಈ ಕರೆಂಟ್ ಸಮಸ್ಯೆಯಿಂದ ತೋಟದ ಕೆಲಸಗಳೆಲ್ಲಾ ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಮುತ್ತನಿಗೂ ದಿನಾ ಎಲ್ಲಾ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಮೈ ಬಗ್ಗಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋದಕ್ಕಿಂತ ಈ ಕೆಲಸನೇ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟ ಆಗಿತ್ತು. ಕರೆಂಟ್ ಇಲ್ದೆ ಇರೋದು ಕುಮಾರಪ್ಪನಂಥವರಿಗೆ ಶಾಪವಾದರೆ ಮುತ್ತನಂಥವರಿಗೆ ವರವಾಗಿತ್ತು.

ಇಂಥ ಮುತ್ತಂದಿರು ಊರಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಜನ ಇದ್ದರು. ಮುತ್ತನಿಗೆ ಕುಡಿಯೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಇದೆ ಎನ್ನುವುದು ಇಡೀ ಊರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವತ್ತು ಈಸ್ಟರ್ ಹಬ್ಬದ ದಿನ, ಎರಡನೇ ಪೂಜೆ ಪ್ರಸಂಗದ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಈ ರೀತಿ ಚಿತ್ತಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದು ನೋಡಿದವರಿಗೆ ಯಾಕೋ ಅತಿ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಮನೆ ತುಂಬಾ ನೆಂಟರು ಇದ್ದು ಕೆಲಸ ಇರುವಾಗ ಹೀಗೆ, ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಕುಮಾರಪ್ಪನವರೇನು ಸಂತರೇ?. ನೆಂಟರು, ಬೀದಿ ಜನ ಅಂತನೂ ನೋಡದೆ ಸರಿಯಾದ ಬಯ್ಗಳಗಳನ್ನು ಬಿಡ್ತಿದ್ದರು ಕುಮಾರಪ್ಪ. ಗಂಟಲು ಪೂರ್ತಿ ಕುಡಿದಿದ್ದವನಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ಏನೂ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ , ಕೊನೆಗೆ ಮಾತ್ರ "ಥೂ ಅದೇನು ಹೀಂಗ್........ " ಅಂತ ಅವರು ಬಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಸುತ್ತ ಸೇರಿದ್ದ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ಮುಸಿ ಮುಸಿ ನಗುತಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳೇನಾದರೂ ಇದ್ದಾರೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಿದ ಮುತ್ತ, ಉಹಂ.. ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಮುಂಜಾನೆಯ ಸೂರ್ಯ ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಬಂದು ಕೂತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೇ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ.......

ಈಗ ಅದೆಲ್ಲಾ ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮತ್ತೆ ಆ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಹಾಕಿದ ಮುತ್ತ.ತನ್ನ ಹೆಂಚಿನ ಮನೆಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲಿನ ಫ್ಯಾನು ಬಿಸಿ ಗಾಳಿಯನ್ನೇ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಹುಂಡಿಯೊಳಗಿನ ಕಾಸು ಮಾತ್ರ ಕೈಗೆ ತಣ್ಣಗೆ ತಾಕುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಮಾರು 35 ದಿನಗಳಿಂದ ಕೂಡಿಟ್ಟ ದುಡ್ಡು ಎಷ್ಟಾಗಿದೆ ಎಂದು ಎಣಿಸಲು ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅವನು. ಬರುವ ವಾರ ಅದನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ತೆಗೆಯುವಾಗ ಎಷ್ಟಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಅಂದಾಜು ಹಾಕಿತು ಮನಸ್ಸು. ಆ ಅಂದಾಜಿಗೇ ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣ ಮುಗಳ್ನಗೆಯೊಂದು ಸುಳಿದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ ಹೆಂಡತಿ ಕರೆದ ಸದ್ದಾಯಿತು. ತುಟಿಯಿಂದ ನಗೆ ಮರೆಯಾಗಿ, ಕೈ ಬೆದರಿದಂತೆ ಹುಂಡಿಯಿಂದ ಹೊರ ಬಂತು.

ಅವನು ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಹೆಂಡತಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದಲೇ ಕೂಗುವುದು,ಮನೆಯ ಕಷ್ಟ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಮಕ್ಕಳ ಶಾಲೆ ಫೀಸು, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗೋಳಿಡಿವುದು , ಅವನು ಅದನ್ನು ಕಿವಿಗೂ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದಿರುವುದು, ಆಗ ಅವಳು ಅಳುವುದು ಇದೆಲ್ಲಾ ಮುತ್ತನ ದಿನಚರಿಯ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನು, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ ಮೇಲೆ ಸುಮ್ಮನಿರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಎದ್ದು ನೇರವಾಗಿ ಊರಿನ ಒಂದೇ ಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕುಡಿಯುವುದು, ಕುಡಿದದ್ದು  ಜಾಸ್ತಿ ಆದಾಗ ಅಲ್ಲೇ ಬಾರಿನ ಜಗಲಿಯಲ್ಲೋ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲೋ ದಣಿ(?)ವಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು, ಆ ದಿನಚರಿಯ ಮುಂದಿನ ಭಾಗ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೂ ಜಾಸ್ತಿಯಾದಗ ಮಕ್ಕಳು ಬಂದು ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತಿತ್ತು. ಮುತ್ತಿನಂಥ ಮಕ್ಕಳು ಎಂದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಮುತ್ತ.

ಇಂಥಾ ಮುತ್ತ ಈ ವರ್ಷದ ತಪ್ಪಸ್ಸು ಕಾಲವನ್ನು ಬೇರೆಯದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ದ. ಮುತ್ತನ ಅನೇಕ ಗೆಳೆಯರು ಈಸ್ಟರ್ ಹಬ್ಬದ ಹಿಂದಿನ ಆ 40 ದಿನಗಳ ತಪ್ಪಸ್ಸು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಂಸವನ್ನೋ, ಕುಡಿಯುವುದನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಿಡುವುದೇನೋ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಕಾದುಕೊಂಡಿದ್ದು, ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಅಷ್ಟೂ ದಿನದ ಒಟ್ಟು ಮೊತ್ತವನ್ನು ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಜಮಾ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮುತ್ತ ಮಾತ್ರ ಇದುವರೆಗಿನ ಯಾವ ತಪ್ಪಸ್ಸು ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಈ ರೀತಿ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ಬಿಡುವುದೇಕೆ, ತಪ್ಪಸ್ಸು ಕಾಲ ಮುಗಿದ ಮರುದಿನವೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೇರಿ ಕುಡಿಯುವುದೇಕೆ ಎಂಬ ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಗೆಳೆಯರಲ್ಲಿ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಮುತ್ತ ಬಿಡದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಕುಡಿಯದೆ ಇರುವುದು ಅವನಿಗೆ ಉಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವನು ದಿನವೂ ತುಂಬಾ ಏನೂ ಕುಡಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ವಾರಕ್ಕೆ ಎರಡೋ ಮೂರೋ ಬಾರಿ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು ಅಷ್ಟೆ. ಆದರೆ ಈ ವರ್ಷ ಮಾತ್ರ ತಪ್ಪಸ್ಸು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕುಡಿತ ಬಿಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ ಮುತ್ತ. ಅದಕ್ಕೆ ತ್ಯಾಗ ಭಕ್ತಿ ಏನೂ ಕಾರಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದೆಲ್ಲವೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನಾದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು.

ಹೋದ ವರ್ಷ ಕುಮಾರಪ್ಪನವರ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಅರೆ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಅವಮಾನವೇನೂ ಆಗಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅಂದು ಕುಡಿದ ಸರಕಿನ ಮೇಲೆ ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ ಬಂದಿತ್ತು. ಹಬ್ಬ ಎಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಕುಡಿಯಲು ಹೋದ ತನ್ನ ಬಳಿ ಅಂದು ಅಷ್ಟು ಕಾಸಿಲ್ಲದಿದ್ದ ಕಾರಣ ಕಡಿಮೆ ದರ್ಜೆಯ ಸರಕ್ಕನ್ನು ಕುಡಿದದ್ದು ಅವನಿಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದಿತು. ಅದರಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲವೇ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ರಾದ್ಧಾಂತವಾಗಿದ್ದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದವನೇ ಈ ಸಲ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಊರಿನ ಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೆಲೆಯ ಬಾಟಲನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ.ಹಾಗೇ ಮಾಡಲು ಹಣ ಬೇಕಲ್ಲ? ಹೇಗೂ ತಪ್ಪಸ್ಸು ಕಾಲ, ಅಷ್ಟು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು, ಬಿಟ್ಟಾಗಿನ ಹಣವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೂಡಿಸಿ ಆ ಹಣದಿಂದ ಹಬ್ಬದ ದಿನ ದಿವಿನಾಗಿ ಹಬ್ಬ ಮಾಡುವುದು ಅವನ ಮಾಸ್ಟರ್ ಪ್ಲಾನ್ ಆಗಿತ್ತು. ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಸ್ಟಿಕ್ಕರ್ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಟಲೊಂದು ಅವನನ್ನು ಯಾವಗಲೂ ಕರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಮಂಥ ಬಡವರಿಗಲ್ಲ ಅದೂ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಅದರ ಅಹ್ವಾನವನ್ನು ಮುತ್ತ ನಯವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದ. ಈ ವರ್ಷ ಅದರ ಅಹ್ವಾನಕ್ಕೆ ಮಣೆ ನೀಡಲು ಮಹೂರ್ತ ಬಂದಿದೆ ಎಂದೆನಿಸಿತು ಮುತ್ತನಿಗೆ.

ಅಸಲಿಗೆ ಆ ಬಾಟಲ್ ಗಾಗಿ ಮುತ್ತ 40 ದಿನ ಕುಡಿತ ಬಿಡಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಷ್ಟು ದುಬಾರಿ ಏನಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರೂ ಆ ಬಾಟಲಿನ ವಿನ್ಯಾಸ, ಅದರ ವಯ್ಯಾರ, ಒನಪು ಹಾಗೂ ಮೇಲಿನ ಪದರಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುತ್ತನ ಲೆಕ್ಕಚಾರಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡ ಮಾಡಿತ್ತು. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ 40 ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕುಡಿಯುವುದು ಬಿಟ್ಟು, ಹಬ್ಬದ ದಿನ ಆ ದುಬಾರಿ ಬಾಟಲ್ ಅನ್ನು ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕುಮಾರಪ್ಪನವರ ಮನೆ ಮುಂದೆ ಬೀಳದಿರುವುದು ಅವನ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ಅವನ ತಪ್ಪಸ್ಸು ಕಾಲ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗೇ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂತು.

ಬೇರೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೇ ರಂಗಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಮುತ್ತ ಸಂಜೆಯಾದರೂ ನೆಟ್ಟಗೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿದ ಜನ ಬಾಯಿಯ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಬಾರಿನಲ್ಲಿನ ಇವನ ಇತರ ಗೆಳೆಯರು ಇವನನ್ನು ಕಂಡು ಲೊಚ್ಚಗುಟ್ಟಿದ್ದರು. ತಪಸ್ಸು ಕಾಲದಲ್ಲಿ  ಕುಡಿತ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಇವನ  ಇತರ ಗೆಳೆಯರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯ ಭಾವ. ತಮ್ಮಿಂದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿಯಾದರೂ ಉದ್ಧಾರ ಆದ ಎಂಬಂತೆ. 

ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಸಂತೋಷ ಮನೆ ಮಾಡಿತು. ಅಪ್ಪ ಮನೆಗೆ ಬೇಗ ಬರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಯಾರನ್ನೂ ಬಯ್ಯದೇ ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದದ್ದನು ಕಂಡು ಮಕ್ಕಳು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಓದತೊಡಗಿದರು. ಮದುವೆ ಆದಗಿನಿಂದಲೂ ನಿತ್ಯವೂ ತಪ್ಪಸ್ಸು ಕಾಲವೇ ಎಂಬತಾಗಿದ್ದ ಹೆಂಡತಿಯ ಮುಖದಲ್ಲಂತೂ ಹಬ್ಬದ ಸಡಗರ. ಮುತ್ತನದು ಮಾತ್ರ ಬೇರೆಯದೇ ಸಂತೋಷ. ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಮೀರಿದ ಹೊಸ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ, ಭರವಸೆಯ ಆನಂತ ಆನಂದ ಭಾವ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಹುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಹುದುಗಿಸಿದಾಗಲಂತೂ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಬೆಳಗಿ ಅದು ನಗೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತುಟಿಯ ಮೇಲೆ ಸರಿದಾಡುತ್ತಿತು.ಅದನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಯಾರಿಗೂ, ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಿಂದ "ರೀ" ಎಂಬ ಶಬ್ದವೊಂದಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು. ಅಂದೂ ಹಾಗೇ ಆಯಿತು. ಹೆಂಡತಿಯ "ರೀ" ಶಬ್ದಕ್ಕೆ ಹೂಂಗುಟ್ಟಿದ್ದ  ಮುತ್ತ. ಮುಂದೆ ಹೆಂಡತಿ ಏನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಹುಂಡಿಯಲ್ಲಿನ ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮಕ್ಕಳ ಫೀಸ್ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಏನೋ ಹೇಳಿದಂತಾಯಿತು. ಹೂಂ ಅಂದ ಮುತ್ತ.  ಹುಂಡಿಯ ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇ ಮುತ್ತಾ ಬೇರೆಯದೇ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿದ್ದ. ಹುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಣಿಸಿದಂತೆ, ಬೊಗಸೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡಂತೆ, ಬಾರಿನ ಕಡೆ ಹೊರಟಂತೆ, ಕೈ ಬೀಸಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ನೀಲಿ ಬಾಟಲಿಗೆ ಬಂದೆ ಎಂದು ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದಂತೆ....ಇತ್ತ ಹೆಂಡತಿ ಹೇಳಿದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಹೂ ಹೂ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಮುತ್ತ.

ಮುಂದುವರಿದಿದೆ..... ಮುಂದೇನು ಮಾಡಿದ ಮುತ್ತ???

ಮುತ್ತನ ತಪ್ಪಸ್ಸು - ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗ

ಮುತ್ತ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಬ್ಬದ ವಾರ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಕುಮಾರಪ್ಪನವರ ತೋಟದಲ್ಲಿ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಭರ್ಜರಿ ಕೆಲಸ. ಹಬ್ಬಕೆ ಮನೆಯೆಲ್ಲಾ ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಹಾಳಾದ್ದು ಕರೆಂಟು ದಿನವೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದು, ನೀರು ಕಟ್ಟುವುದು, ಪಾತಿ ಮಾಡುವುದು ಎಲ್ಲವೂ ನಡೆದಿತ್ತು. ಸಂಜೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಮುತ್ತ ಹುಂಡಿಯನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿ ಮಲಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ವಾರವೆಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ದುಡ್ಡೂ ಹಾಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಾಗಲೇ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಭಾನುವಾರ ಬೀಗ ತೆಗೆದು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೊಂದೇ ಬಾಕಿ. ಭಾನುವಾರವೆಲ್ಲಿ? ಶನಿವಾರ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲವೇ ಹಬ್ಬ? ಅಬ್ಬಾ.....ಮನಸ್ಸಿನ ಈ ಪರಿಯ ಸಡಗರವನ್ನು ಈಚೀನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮುತ್ತ ಸವಿದದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. 

ಈ ನಡುವೆ ಶುಭ ಶುಕ್ರವಾರದ ಪೂಜೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೆಲ್ಲಾ ಅಗಿತ್ತು. ಶನಿವಾರ ಕುಮಾರಪ್ಪನವರ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದವರೆಗೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದ ಮುತ್ತ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ವಿಶ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡ. ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲಾ ಎದ್ದಿರಬೇಕಲ್ಲ. ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಇದ್ದರು. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದ ಕೇಕೆ ನಗು ಎಲ್ಲವೂ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾರಣ ಕೇಳಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ ಮುತ್ತ. ರಾತ್ರಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಹಬ್ಬದ ಪೂಜೆಗೆ ಹೋಗಲು  ಅಣಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ತಾನೂ ಪೂಜೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ, ಹುಂಡಿಯನ್ನು ಹುಡುಕತೊಡಗಿತು ಮುತ್ತನ ಕಣ್ಣುಗಳು.

ಪೂಜೆಯ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು ಅಂದಾಜು ಹಾಕುತ್ತಲೇ, ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾರಿನವನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋದರೇ ಎಂಬ ಅನುಮಾನದ ಮುಳ್ಳು ಚುಚ್ಚಿತು. ಎಲ್ಲಾದರು ಉಂಟೇ? ಇವತ್ತು ಅವನು ಬಾರು ಬೇಗ ಮುಚ್ಚಿದ್ದರೆ, ಭಕ್ತರ ಗತಿಯೇನು? ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಿಶ್ವಾಸ ತಂದು ಕೊಂಡ ಮುತ್ತ. ಇತ್ತ ಪೂಜೆಗೆ ಹೊರಟು ನಿಂತ ಹೆಂಡತಿ, ಹೊಸ ಶರ್ಟು, ಪಂಚೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟು ಪೂಜೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ ಎಂದಾಗ ಮುತ್ತನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂಭ್ರಮದ ಹೊಸ್ತಿಲ್ಲಲ್ಲಿ ಇದು ಯಾಕೋ ಅಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೆನಸಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ ಎಂದವನೇ, ಅವರು ಹೊರಟ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹುಂಡಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ. 

ಯಾಕೋ ಭಾರವಿಲ್ಲವೆನಿಸಿತು. ಈಗಿನ ನೋಟುಗಳು ಹಾಗೆ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮುಚ್ಚಳ ತೆಗೆದ ಮುತ್ತ. ಒಳಗೆ  ಒಂದಷ್ಟು ಚಿಲ್ಲರೆ ನಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಹುಂಡಿಯೇ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡ. ಅದೇ ಹುಂಡಿ. ಆದರೆ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ. ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ ಬೇರೆಲ್ಲಾದರೂ ಇಟ್ಟೆನೇ ಎಂದು. ಉಹೂಂ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಶರ್ಟು, ಪ್ಯಾಂಟೆಲ್ಲಾ ತಡಕಾಡಿದ. ಇಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಒಂದೇ ಬೀರುವಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಾಡಿದ. ಅಲ್ಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೋ ಬಟ್ಟೆ ಅಂಗಡಿಯ ಕೆಲವು ಕವರುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಮನೆ, ಹಬ್ಬದ ಸಲುವಾಗಿ ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿತ್ತು. ಮುತ್ತನ ಹುಡುಕಾಟದಿಂದಾಗಿ ಮನೆ ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯ ರೂಪ ಪಡೆದಿತ್ತು. 

ಯಾಕೋ ಫ್ಯಾನಿನ ಗಾಳಿ ಕಡಿಮೆಯಾದ್ದಂತೆ ಎನಿಸಿತು. ಬೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಡುಗೆ ಮನೆಯ ದಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಹುಡುಕಾಡಿದ. ಇನ್ನೂರು ರುಪಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತೇನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ತಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವುದು ಸಾವಿರದ ಆಸುಪಾಸಿನ ಮೊತ್ತ. ಉಹೂಂ ಸಿಗಲೊಲ್ಲದು. ಮನೆಗೆ ಬಂದವರು ಯಾರಾದರೂ ಹುಂಡಿಗೆ  ಕೈ ಹಾಕಿದರೆ?....., ಯಾರು ಬಂದಿರಬಹುದು ಎನ್ನುವುದೂ ನನಪಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆ ಮೊಳಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಏನು ಅನಿಸಿತೋ ಅವನಿಗೆ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನೂ ಹಾಕದೇ ಓಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ ಮುತ್ತ. ಕಾಲು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಕಡೆ ದಾಪುಗಾಲಿಟ್ಟಿತು.

ಒಂದೇ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ಓಡಿದ ಮುತ್ತ ದೇವಾಸ್ಥಾನದ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನಿಧಾನ ಮಾಡಿದ. ನಕ್ಕ ಪರಿಚಯದವರತ್ತ ಪೇಲವವಾಗಿ ನಕ್ಕ. ಕೆಲವರು ಏನೋ ಮಾತನಾಡಿಸಿದರು, ಏನೂ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಬಂದವನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೆಂಡತಿ ಕೂರುವ ಜಾಗದತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕ ತೊಡಗಿದ. ಓಡಿ ಬಂದ ದಣಿವು ಇನ್ನೂ ಇತ್ತು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಯಾಕೋ ಸರಿಯಾಗಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೆಂಡತಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೊಸ ಸೀರೆಗಳನ್ನು ಉಟ್ಟ ಹೆಂಗಸರು, ತಲೆಗೆ ಸೆರಗನ್ನು ಹೊದ್ದು ಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು ಮುತ್ತನಿಗೆ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಮಗಳು ಕಂಡಳು. ಅವಳತ್ತ ಕೈ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ ಮುತ್ತ ಕೊನೆಯ ಪ್ರಯತ್ನವೆಂಬಂತೆ . ಅವಳು, ಟಾಟಾ ಎನ್ನುವಂತೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು. ರೇಗಿ ಹೋಯಿತು ಮುತ್ತನಿಗೆ ಮಗಳ ಭಕ್ತಿಯ ಮೇಲೆ. ಮಗಳು ಮತ್ತೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುವ ತನಕ ಕಾದ. ಅವಳು ಮೆತ್ತಗೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಳು, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೈ ಅಲ್ಲಾಡಿಸಿದ, ಏನು ಎಂಬಂತೆ ಕೇಳಿದಳು ಮಗಳು. ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆ ಎಂಬಂತೆ ಸನ್ನೆ ಮಾಡಿದ. ಅವಳು ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದು ಮುತ್ತನತ್ತ ತೋರಿದಳು. ಅವಸರವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಕರೆದ. 

ಹೊರಗೆ ಬಂದ ಹೆಂಡತಿ "ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲವೇ" ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಂತೆ

"ಅದಿರಲಿ ಹುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ನನ್ನ ಕಾಸು ನೋಡ್ದಾ?" ಎಂದ ಮುತ್ತ. 

"ಯಾವ್ ಹುಂಡಿ?". ಮುತ್ತನ ಕೋಪ ತಲೆಗೆ ಹತ್ತಿತು.

"ಇನ್ಯಾವ ಹುಂಡಿ, ನನ್ನ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹುಂಡಿ"

"ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೋ ಅಂತಾ ನೀವೆ ಹೇಳಿಲ್ವಾ? ಬಟ್ಟೆಗೆ, ಮಕ್ಕಳ ಫೀಸಿಗೆ........

ಹೆಂಡತಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮುತ್ತನ ಕಾಲುಗಳು ದು:ಖದಿಂದ ನಡುಗತೊಡಗಿದವು....

"ಅವತ್ತು ಬಟ್ಟೆಗೆ, ಫೀಸ್ ಗೆ  ಕಾಸ್ ಬೇಕು, ನಿಮ್ಮ ಹುಂಡಿಯಿಂದ ಕೊಡ್ರಿ ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹೂಂ ಅಂದ್ರಿ, ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ತೆಗ್ದು ...ಸೋಮವಾರ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗಿ.....

ಹೆಂಡತಿ ಇನ್ನೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು, ಮುತ್ತ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟ, ಭಾರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು
ಇಡುತ್ತಾ...ನಿಧಾವಾಗಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅರ್ಥವಾಗತೊಡಗಿತು. ಅಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೂತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹೆಂಡತಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಬಟ್ಟೆ,ಫೀಸು, ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಮನೆ ಸಾಮಾನುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ದುಡ್ಡು ಕೇಳಿದ್ದಾಳೆ, ಮುತ್ತ ಏನೂ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೂಂ ಹೂಂ ಎಂದಿದ್ದಾನೆ. ಕೂಡಿಟ್ಟ ದುಡ್ಡೆಲ್ಲ ಮನೆಗೇನೋ ಎಂದುಕೊಂಡವಳು ಹೋಗಿ ಫೀಸು ಕಟ್ಟಿ, ಬಟ್ಟೆ, ಸಾಮನುಗಳನ್ನು ತಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಅಷ್ಟೇ.

ದೇವಾಸ್ಥಾನದ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮುತ್ತ ಬೆವರ ತೊಡಗಿದ. ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಬಂಡೆಯಂತೆ ಎದುರಿಸಿದವನು, ಅವಮಾನಗಳಂತೂ ನಿತ್ಯ ಸಂಗಾತಿ. ಆದರೆ 40 ದಿನದಿಂದ ಆಚರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದ ತಪ್ಪಸ್ಸೆಲ್ಲಾ ಫೀಸು, ಬಟ್ಟೆ, ಮನೆ ಸಾಮಾನಿನ ಮುಂದೆ ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾಯಿತ್ತಲ್ಲಾ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ತಲೆ ಸುತ್ತಿದಂತಾಯಿತು. ದೇವಾಲಯದ ಗಂಟೆ ಮತ್ತೆ ಮೊಳಗತೊಡಗಿದವು. ಪೂಜೆ ಇನ್ನೇನು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಬೇಕಿತ್ತು.ಕುಮಾರಪ್ಪನವರ ಮನೆಯ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಇನ್ನೂ ತಡೆಯಲಾರದಂತೆ ಮುತ್ತ ಅಲ್ಲೇ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದ...

ಪೂಜೆಗೆ ಹೊರಟ ಕುಮಾರಪ್ಪನವರ ಮಾತು ಸಣ್ಣದಾಗೆ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು " "ಥೂ ಆದೇನು ಹಿಂಗ್ ಕುಡಿದು ಸಾಯ್ತಿರೋ, 40 ದಿವಸ ಬಿಡೋದ್ಯಾಕೆ?  ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಂದ್ ಹಬ್ಬದಲ್ಲೇ ಹೀಂಗ್ ಕುಡಿದು ಬೀಳೋದ್ಯಾಕೆ?  ಹೋದ ವರ್ಷನೂ  ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಹಿಂಗೆ ಕುಡ್ದು ಬಿದಿದ್ದ .  ಈ  ನನ್ನ್ ಮಕ್ಕಳ್ಳೆಲ್ಲಾ ಉದ್ಧಾರ ಆಗೋಲ್ಲ ...... "

ಮುತ್ತ ಹಾಗೇ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ......

-ಪ್ರಶಾಂತ್ ಇಗ್ನೇಷಿಯಸ್

ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನ!

ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಸಾಧ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅಗತ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠತೆಯಿಂದ ಅವಲೋಕಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅಪನಂಬಿಕೆಯ ಕಾಮಾಲೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುವವರೇ ಹೆಚ್ಚು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ. ಆ ಕಾರಣಗಳ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವೆನ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆ ಉದ್ದೇಶ ಕೂಡ ಈ ಲೇಖನಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆಯೆಂಬುವುದು ಹೇಗೆ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು ಶ್ರಿಮಂತಗೊಳಿಸಬಹುದೆಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯುವ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನವಿದು.

ಕ್ರೈಸ್ತ ಯಾಜಕ ಒಬ್ಬ ದೇವರ ವಕ್ತಾರ. ದೇವರ ಮತ್ತು ಜನರ ಮಧ್ಯ ನಿಂತಿರುವ ಅಧಿಕೃತ ಸೇತುಬಂಧು (ಕೊಂಡಿ). ಜನರ ಅಶೋತ್ತರಗಳನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ ದೇವರ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿ ಹೇಳುವ ಪ್ರವಾದಿ, ಒಬ್ಬ ಧರ್ಮಗುರು. ಜನರನ್ನು ಮುನ್ನೆಡೆಸುವ ಒಬ್ಬ ಕುರಿಗಾಹಿ. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾಜಕನ ಜವಬ್ದಾರಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದುದಲ್ಲ. ಕಟ್ಟುವ ಕೆಡುವ ಕಾರ್ಯ ಅವನದು. ತೆಗಳುವ ಹುರಿದುಂಬಿಸುವ ಮಾತು ಅವನು. ಪ್ರಜ್ಞೆಹೀನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಅವನೊಬ್ಬ ದೇವಪಜ್ಞೆ. ಜನರ ಕೈಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಊರುಗೋಲು ದನಿರಹಿತ ಜನರ ದನಿ ಅವನು. ಹತ್ತಾಶರಿಗೆ ಒಂದು ಆಶಾದನಿ ಅವನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾಜಕನಾಗಲು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟವನು ಸುಮಾರು ಹತ್ತರಿಂದ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಐಹಿಕ ವಿಷಯಗಳ ಜತೆ ಜತೆಗೆ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ದೈವಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಅಳವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುವ ಜವಬ್ದಾರಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ತರಬೇತಿ ಬೇಕಾಗಿದ್ದೆ.

ಕ್ರೈಸ್ತ ಯಾಜಕನಾಗಲು ಬಯಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ, ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನ ತರಬೇತಿಯ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮ ಘಟ್ಟ. ಅದು, ಕ್ರೈಸ್ತ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಸುವ ಮತ್ತು ಗ್ರಹಿಕೆಯ ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಬರಮಾಡಿಸುವ ಒಂದು ಶಾಸ್ತ್ರ. ಈ ಒಂದು ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕ್ರೈಸ್ತ ವಿಶ್ವಾಸದ ಒಳಹು ಮತ್ತು ದೇವರ ಪರಮಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾದ ದೈವ ಪ್ರಕಟನೆ, ದೇವರರಕ್ಷಣಾಕಾರ್ಯ, ಸಂಸ್ಕಾರಗಳು, ವಿಶ್ವಾಸ ಪ್ರಮಾಣ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿ ಹಿಡಿಯಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜತೆಗೆ ಆದಿಕ್ರೈಸ್ತರ ವಿಶ್ವಾಸದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಎನ್ನಬಹುದಾದ, ದೇವರ ರಕ್ಷಣಾ ಇತಿಹಾಸದ ಶ್ರೀಗ್ರಂಥ ಬೈಬಲ್‍ನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿರುವ ಹಲವಾರು ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು, ಅವುಗಳ ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಹಿನ್ನಲೆ, ಉದ್ದೇಶ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ರೂಪ, ಐತಿಹಾಸಿಕ, ಸಂಪಾದನೀಯ ಹಾಗು ಪಠ್ಯ ವಿಮರ್ಶೆಗಳಿಂದ ಅಳವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಸಾರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ಕರಗತ ಮಾಡಿಸುವುದು ಒಂದು ಭಾಗ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದು. ಜತೆಗೆ ಕೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಮೂಲ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಪರಿಚಿಯಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸುತ್ತಲೇ ಅವನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಜಾಗೃತಿ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಡುವ ಒಂದು ಪಕ್ವತೆಯ ಕಾಲವು ಹೌದು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವೆಂಬುವುದು ದೇವರ ಬಗೆಗಿನ ನಮ್ಮ ಜನರ ಅಸಮರ್ಪಕ ಮಾತು ಅಥವಾ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವುದು; ನಮ್ಮ ಜನರ ಜೀವನ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಆಗುಹೋಗುಗಳನ್ನು ಬೈಬಲ್ ಮೌಲ್ಯಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ಹೌದು. ಆದ್ದರಿಂದ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವೆಂಬುವುದು ನಾಲ್ಕುಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕೈಗೊಂಡು ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುವ ಒಂದು ಅಧ್ಯಯನವಲ್ಲ, ಉರುಹಚ್ಚಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆದು ಪಾಸ್‍ಮಾಡಿಬಿಡುವಂತ ಅಭ್ಯಾಸವಲ್ಲ. ಈ ಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅವನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಗ್ರಹಿಕೆ, ವಿಧಾನ, ಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನದ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಅಳವಡಿಸಿ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರಸ್ತುತತೆಯನ್ನು ತಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ನಿರಂತರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ಕ್ರಮ, ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿ.

ಈ ಒಂದು ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆ ನಮ್ಮ ದೇವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ, ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ನಿರಂತರ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಹೇಗೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಬಹುದು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರದ ಸುರುಳಿಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುವುದೇ ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಕೆಲಸ.

೧.ಪ್ರಾದೇಶಿಕತೆ ಅಧ್ಯಾಯನಕ್ಕೆ ಬಹು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಸ್ಥಳೀಯ ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಗ್ರಹಿಕೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳೊಡನೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಆತ್ಮೀಯತೆ. ಇದು ಜನರ ನಾಡುಮಿಡಿತವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಅವರ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು, ರೂಪಕಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಹಾಯಮಾಡುವುದಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಸರಳೀಕರಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಥಳೀಕರಣಗೊಳಿಸುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಮಾತು, ಬೋಧನೆಗಳು ಕೃತಕ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಳಚಿ ಚಿಗರೊಡೆಯುವ ಬೀಜಗಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.  ಅನ್ಯನೆಂಬ ಆಪಾದನೆಗೆ ನೆಲೆ ಇಲ್ಲದಂತಾಗುತ್ತದೆ.  ಈ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯವು ಕೂಡ ಯಥ್ಛೇಚವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆನೇಕ ಭಾರತೀಯ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಹಾಲಿವುಡ್ ಸಿನಿಮಗಳ ಕಥೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಜನರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಅಳವಡಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಜನರ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಾದರಪಾಡಿಸಿ, ಯಶಸ್ಸುಗಳಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಜನಜನಿತ. ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಪ್ರಪಂಚದಲೂ ಕಾಣಬಹುದು. ತಾವು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳ ರೂಪ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ, ಜನರ ಆಸೆ ಅಭಿಲಾಸೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಉತ್ಪಾದಿಸಿ, ಉತ್ಪಾದನೆಯ ಬೇಡಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತಾರೆ. ಲೌಕಿಕತೆಯಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರವೃತಿ, ಧಾರ್ಮಿಕತೆಯಲ್ಲೂ ಕಾಣಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಮ್ಮ ಧರ್ಮದ ಮೂಲತತ್ವಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ತಿಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಇತರರಿಗೂ ದತ್ತಿಯಾಗಿಸಲು ನಮ್ಮ ಜನರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅವರು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೊಳ್ಳಿಸುವ ರೀತಿ, ಅವರ ಯೋಚನಾ ಕ್ರಮವನ್ನು, ಅಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ನಮ್ಮ ಹೆಗಲಿಗಿದೆ. ಇದ್ದಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ರಾಯಭಾರಿಗಳಾಗಬಹುದು. ಇಂತಹ ನಿಕಟ ಪರಿಚಯ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವೆಂಬುದು ಅನುಭವದ ಮಾತು. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಸ್ತ ನಮಗೆ ಉತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಭಗವಂತನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸಲು, ಸ್ವರ್ಗರಾಜ್ಯವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲು ತನ್ನ ಜನರು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ರೂಪಕಗಳೇ ಅವನ ಸಾಮತಿಯ ಕಥಾವಸ್ತುಗಳಾದವು. ಅವನ ಬೋಧನೆಯಲ್ಲಿ ಸೃಜನಾತ್ಮಕತೆ ಇತ್ತು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಬಹುಬೇಗ ತಲುಪುವ ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನವಾಸನೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿತ್ತು, ಜನರ ನೋವಿತ್ತು, ಮೌಲ್ಯಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶಿಸಿದ ತಪ್ಪುಒಪ್ಪುಗಳ ಪಾಠವಿತ್ತು. ಜನರ ನಿಕಟ ಪರಿಚಯ, ಬದುಕಿನ ವಾಸ್ತವದ ಅರಿವು ಕ್ರಿಸ್ತನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಮಹಾನ್ ದೇವರ ವಕ್ತಾರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತ್ತು. ಅವನ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರ ಎಂದೂ ಸಿದ್ಧವಸ್ತುವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ದೈವಾನುಭವದ ಆಧಾರದ ಮೇರೆಗೆ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದ ಚಿಂತನಾಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಉಗಮವಾದ ದಿವ್ಯ ಚೇತನವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರ ಚಿಂತನಾಕ್ರಮವು ಎಂದೂ ಜೀವನ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಹೊರಗಿಡಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನ ದೇವರ ಬಗೆಗಿನ ಮಾತುಗಳು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದ ಕಾಲಾತೀತ ಸತ್ಯಗಳಾದವು.

೨. ದೇವರು ತಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಸಂದರ್ಭ ಸಾಧನಗಳಿಲ್ಲ, ಕೈಬಿಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಲ್ಲ. ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಪ್ರತಿದಿನದ ಹಾಗುಹೋಗುವುಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನೇ ತಿಳಿಯಪಡಿಸಿ, ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಮಾಡಲು ದೇವರು ನಮ್ಮ ಬದುಕಗಳನ್ನು ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಿ ಅವನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಅಣಿಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಇಂತಹ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನುಭವಗಳು ಮಾತಿನ ಕೈಹಿಡಿದು ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆಯಾದರೂ ಅವು ನಮ್ಮ ಅಸಮರ್ಪಕ ಮಾತುಗಳೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಮಾತೆಂಬುವುದು ಅನುಭಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾಗದ ಒಂದು ಅಶಕ್ತ ಸಂಜ್ಞೆ. ಅವು ಅಗಾಧ ಅನುಭವಗಳ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಾ ಕಿಂಡಿಗಳಷ್ಟೇ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವೆನ್ನುವುದು ದೇವರ ಬಗೆಗಿನ ನಮ್ಮ ಜನರ ಅಸಮರ್ಪಕ ಮಾತು ಅಥವಾ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆ. ಜನರ ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭವಗಳ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದಾಗಿ ದೇವರ ಬಗೆಗಿನ ಜನರ ಮಾತುಗಳು, ನಂಬಿಕೆಗಳು, ನಿಲುವುಗಳು ಸಹ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಈ ರೀತಿಯ ವಿಭಿನ್ನತೆ ಸಹಜ ಮತ್ತು ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ ಕೂಡ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಜನರ ದೇವರ ಬಗೆಗಿನ ಅಸಮರ್ಪಕ ಮಾತುಗಳ ಭಿನ್ನತೆ ಮತ್ತು ಸಾಮ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಕಾಣಲು ಅವುಗಳ ಹುಟ್ಟುಗಳನ್ನು, ಅನುಭವಗಳ ಹಿನ್ನಲೆಗಳನ್ನು ಅಳವಾಗಿ ಪರಿಶೋಧಿಸಲು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರ ಒಂದು ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಅತ್ಯುಕ್ತಿಯಾಗಾಲಾರದು. ಬಹುಧರ್ಮಗಳ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇಂಥದೊಂದು ಅರಿವು ಅಭ್ಯಾಸ, ಪರಿಶೋಧನೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಇದು ಅಂತರ್ ಧರ್ಮೀಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ತವಾದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಕೂಡ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವು ಜನರ ಅಗತ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸ್ವಂದಿಸದೆ, ಹಳಸಿದ, ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದ ಬೌದ್ಧಿಕ ಕಾರ್ಯವಾಗಿ ಜನರಿಂದ ದೂರವಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನವೇ ಇಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಒಂದು ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರ ಬಹು ಮುಖ್ಯವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇಂತಹ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿಸುವುದೇ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರ.

೩.ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ, ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವೆನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಜನರ ಜೀವನ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ಬೈಬಲ್ ಮೌಲ್ಯಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಈ ಒಂದು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ತಪ್ಪುಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಅಣಿಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.  ಅದ್ದರಿಂದ ಜನರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಜ್ಞಾನ, ವಾಸ್ತವದ ತಿಳುವಳಿಕೆ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಚಿಂತನಾಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬೇಕಾದಂತ ಅಂಶ. ಈ ರೀತಿಯ ಗ್ರಹಿಗೆಯನ್ನು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ತರಬೇತಿ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಒದಗಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂದು ನಿರ್ಭಯದಿಂದ ಹೇಳಬಹುದು. ಈ ಅರಿವು ಮತ್ತು ಅನುಭವದಿಂದ ರೂಪಿತಗೊಳ್ಳುವ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮತ್ತು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಸ್ತುತತೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಮಾತುಗಳಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸ, ದೈವಾನುಭವ ಮತ್ತು ಜೀವನ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಪರಸ್ವರ ಸಂವಾದಿಂದ ಮೂಡಿಬರುವ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಮಾತುಗಳಿರುತ್ತವೆ.

ಹೌದು ಕ್ರೈಸ್ತ ವಿಶ್ವಾಸವು ನಮ್ಮ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ಅರಳುತ್ತಾ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಅಭಿಲಾಸೆಯೂ ಹೌದು. ಕ್ರೈಸ್ತ ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಅಥವಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕರಗತವಾಗಿಸಬೇಕು, ವಿಲೀನಗೊಳಿಸಬೇಕು, ಅದು ನಮ್ಮದೇ ರೂಪಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಗೊಳಬೇಕು ಈ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡನೆಯ ಅರಳಪ್ಪ ಚಿನ್ನಪ್ಪರು ಈ ರೀತಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ “ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಅಂಗವಾಗದ ಶ್ರದ್ಧೆ ಅಥವಾ ವಿಶ್ವಾಸ ಪರಿಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವಾಸವಲ್ಲ”. ಇಂತಹ ಕ್ರಿಯೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರ ಭೂಮಿಕೆ, ನೆಲೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುವುದು ಅನುಭವದ ಮಾತು.

ದೈವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಯನ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕುಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಮಾಡುವ ಅಧ್ಯಯನವಾದರೂ ಜನರ ಜೀವನದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ದೈನಂದಿನದ ಆಗುಹೋಗುಗಳು, ರೂಪಕಗಳು ದೈವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಯನದ ಭಾಗಗಳಾಗಿರಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಿರುತ್ತದೆ. ಪ್ರವಾದಿಯ ಬದುಕಿಗೆ ದಾರಿಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಧರ್ಮವು ಪ್ರಸ್ತುತತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಾಂತರಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಜಕ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಕ್ರಿಸ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮದ ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹಾಗು ಧರ್ಮದ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಜತೆಗೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಬೋಧಕರ ತಂಡದ ತಯಾರಿ ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವೆನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಜೆಸ್ವಿಟ್ಸ್‌ರ ಕೊಡುಗೆ ಅಪಾರ. ತಮ್ಮ ಸಭೆಯ ಯಾಜಕ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ತರಬೇತಿಯ ಪ್ರಯುಕ್ತ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಕೇಂದ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರಿಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಅಣೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಈ ಯಶಸ್ಸಿನ ಪ್ರಯೋಗ ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಹಾಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಲಿ. ಸ್ಥಳದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಾಗು ಜನರ ಜೀವನ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತವಾದ ದೈವಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಲಿ.

ಜೋವಿ ಯೇ.ಸ

Read more!

ಪ್ರೀತಿಯ ಅನು..

ದಡೂತಿಯಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಗಿಡ್ಡನೆಯ ಮನುಷ್ಯ ಪಾಧರ್ ವಿಲ್ಫ಼್ರೆಡ್ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾರ್ಕೆಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಕೈಗಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕದ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಾಚಿಕೊಂಡು ಬಂದಂತೆ ಕಂಡುಬಂದರು. ಹಾಲು, ಹಣ್ಣು, ಮಾಂಸ, ಸಾಪ್ಟ್‍ಡ್ರಿಂಗ್ಸ್, ಬ್ರೆಡ್, ತರ್ಕಾರಿ ತರತರವಾದ ತಿಂಡಿತಿನಿಸುಗಳ ತಂದು ರುಚಿಯನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದ ನಮ್ಮ ನಾಲಿಗೆ ಬಾಯಿಗಳಿಗೆ ರುಚಿಯನ್ನು ಮರುಕಳಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದರು. “ಬಂದ್‍ನಿಂದ ಏನು ತರ್ಲಿಕೆ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ… ಅಂಗ್ಡಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಮುಚ್ಚಿದವು” ಎಂದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಧರ್‍ ವಿಲ್ಫ಼್ರೆಡ್‍ಗೆ “ಸಾಕಪ್ಪ ನೀನು ಇಷ್ಟೇಲಾ ತಂದು ನಮ್ ಮುಂದೆ ಗುಡ್ಡೆ ಆಕಿದ್ಯಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು, ನೀನು ತಂದಿರುವ ತಿಂಡಿತಿನಿಸುಗಳಿಗಿಂತಲೂ ನಿನ್ನ ಹೃದಯದ ಉದಾರತೆಯೇ ನಾನು ಮೆಚ್ಚಿದ್ದು” ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಅರಳು ಹುರಿದಂತೆ ಪಟ ಪಟ ಎಂದು ಮಾತಾನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿಲ್ಫ಼್ರೆಡ್ ಆಗಾಗ ತಾನು ಮಾಡಲಾಗದನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂದು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ಬಡಜನರ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡದೆ, ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾಗದನ್ನು ಕೆದಕಿ ಕೆದಕಿ ನೆನಪಿಗೆ ತಂದು ಲೆಕ್ಕ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕೋಪವು ಬಂತು. ಹೌದು ಜೀವಪೂರಕ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಜನರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೇ ಹೀಗೆ ಏನೋ. ಮಾಡಿದಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾಡಬೇಕಾದನ್ನು ಹಿಡಿ ಹಿಡಿಯಾಗಿ ಲೆಕ್ಕ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ವಿಲ್ಫ಼್ರೆಡ್ ನಾನು ಬೀಡು ಬಿಟ್ಟಿರುವ ಮವೈತ್ ಎಂಬ ಬೆಂಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಹತ್ತುವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವಿರತವಾಗಿ ದುಡಿದ್ದು, ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಕಾರಣಕರ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಅದ್ವಿತೀಯ ಸಾಧನೆಗೆ ಭಾಜನರಾದರು. ೧೨ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದ ಶಾಲೆ ಇವರ ಕೈಸೇರಿ ಬೆಳೆದು ಈವತ್ತು ಸುಮಾರು ೬೦೦ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರಿಗೆ ಜ್ಞಾನದೇಗುಲವಾಗಿದೆ.  ಎಷ್ಟೂ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯರು ಈ ಶಾಲೆಯಿಂದ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದು ಜೀವನಾಧಾರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೊಲ್ ಮೈನ್ಸ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗರನ್ನು ಕರೆತಂದ ಪಾಧರ್, ಅವರನ್ನು ಶಾಲೆಗೆ ಹಚ್ಚಿ ಶಿಕ್ಷಣಕೊಟ್ಟದರಿಂದ ಇವತ್ತು ಅದೇ ಹುಡುಗರು ಅರಿವು ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಮೊನ್ನೆ ಪಾಧರ್ ವಿಲ್ಫ಼್ರೆಡ್ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅನೇಕ ಯುವಕ ಯುವಕಿಯರು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಬಂದವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಆದರದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿಸಿ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಧರ್ ವಿಲ್ಫ಼್ರೆಡ್ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಮಾನವತ್ವದ ಹಾಗು ಉದಾರತೆಯ ರೂಪಕವಾಗಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ನನ್ನ ಮನ ಸೇರಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಜೋವಿ ಯೇ.ಸ

Read more!

ಹಾರೋಬೆಲೆಗೆ ಈ ಹೆಸರು ಹೇಗೆ ಬಂದಿರಬಹುದು?????

ಹಾರೋಬೆಲೆ, ಇದು ರಾಮನಗರ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕನಕಪುರ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಂಬ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗ್ರಾಮ. ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನವರೆಗೂ ಒಂದು ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಇರಬಹುದಾದ ಸುಂದರವಾದ ಪರಿಸರ ಇಲ್ಲೂ ಕಾಣಬಹುದಿತ್ತು. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಬಳುಕುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅರ್ಕಾವತಿ ನದಿ, ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಪಾದ್ರಿ ಕೆರೆ, ಗಂಭೀರವಾಗಿ ನಿಂತ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಬೆಟ್ಟಗಳು, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ  ತಂಪಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಂಗೆ ಹಳ್ಳ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಗ್ರಾಮದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಇಂದು ಬತ್ತುತ್ತಿರುವ ಅರ್ಕಾವತಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಲುಷಿತ ನೀರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ. ದಡದಲ್ಲಿನ ಸುಂದರ ಮರಳು ಮಾಯವಾಗಿವೆ. ಹಳ್ಳದಲ್ಲಿನ ನೀರಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ಜುಳು ಜುಳುವೂ ಇಲ್ಲ, ಶುಭ್ರತೆಯಂತೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.  ಕೆರೆ, ಇದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಜನ ಸಾಮನ್ಯರ ಆಸಕ್ತಿ, ಕುತೂಹಲ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪರದಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನೂ, ಕರಗುತ್ತಿರುವ ಇತರ ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಕಪಾಲ ಬೆಟ್ಟವೊಂದೇ ಇಂದಿಗೂ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿರುವ ಅರ್ಕಾವತಿ ಡ್ಯಾಂ ಮಾತ್ರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದೆ. 

ಇಷ್ಟಾದರೂ ಬಹುತೇಕ ಕ್ರೈಸ್ತರೇ ತುಂಬಿರುವ ಈ ಗ್ರಾಮ ಇಂದಿಗೂ ತನ್ನದೇ ಆದ ವೈಶಿಷ್ಠತೆಯಿಂದಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಭಿನ್ನವಾದ ದೃಷ್ಠಿಕೋನ ಹೊಂದಿದ ಜನರ ನಡುವೆಯೂ ಬಲವಾದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕೊಂಡಿಯಿಂದಾಗಿ ಗ್ರಾಮ ಇಂದಿಗೂ ತನ್ನತನವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಯೇಸುಕ್ರಿಸ್ತನ ಜೀವನ, ಬೋಧನೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆತನ ಶಿಲುಬೆ ಮರಣದ ಸನಿಹದ ಯಾತನಾಮಯ ಘಟನೆಗಳು ಹಾಗೂ ನಂತರದ ಪುನರುತ್ಥಾನದ ಬಗೆಗಿನ ಬೈಬಲ್ಲಿನ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಮೂಲ ಕಥಾವಸ್ತುವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆಯುವ ಇಲ್ಲಿನ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಒಂದು ಶತಮಾನದಷ್ಟು ಇತಿಹಾಸವಿದೆ. 1906ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಈ ನಾಟಕವು ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಶುಭಶುಕ್ರವಾರದಂದು ನಡೆದು ಬಂದು, ಇಂದಿಗೆ 107 ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದೆ ಎಂದರೆ ಅದು ಕನ್ನಡ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಹಾಗೂ ಜನಪದದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಗತಿ. ಜನರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಹಿಮೆ ನಾಟಕ ಎಂದೇ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಈ ನಾಟಕದಿಂದಾಗಿಯೇ ಗ್ರಾಮವು ಕರ್ನಾಟಕದ ಜೆರುಸಲೇಮ್ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗೂ ಪಾತ್ರವಾಗಿದೆ. 

ಅಂತೆಯೇ ಈ ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ ಹಾರೋಬೆಲೆ ಎಂಬ ನಾಮ ಹೇಗೆ ಬಂತು ಎಂದು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದಾಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಉತ್ತರಗಳು ದೊರಕುವುದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಅನೇಕ ಆಸಕ್ತಿಕರ ಸಂಗತಿಗಳು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ.  ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಐತಿಹಾಸಿಕ, ಧಾರ್ಮಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಂಶಗಳು ತಳಕುಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಗ್ರಾಮಕ್ಕೆ  ಹಾರೋಬೆಲೆ ಎಂಬ ನಾಮಕ್ಕೆ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ 'Horrible' ಪದವೇ ಮೂಲ ಎಂಬುದು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಅದೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರಚಲಿತವಾಗಿದೆ. 16ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಇಟಲಿ ಮೂಲದ ಜೆಸ್ವಿಟ್ ಕ್ರೈಸ್ತ ಮಿಷಿನರಿಗಳು  ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮದ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಊರಿಗೆ ಬಂದರು ಎಂಬ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮಾಹಿತಿಗಳಿವೆ. ಗುಡ್ಡ ಬೆಟ್ಟ ಕಾಡಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಊರು ಹಾಗೂ ಊರಿನ ದಾರಿ ದುರ್ಗಮವಾಗಿದ್ದೂ, ಅದರಿಂದಾಗಿ ಈ ಊರಿನ ಪ್ರಯಾಣ ಬಹಳ ಪ್ರಯಾಸದಾಯಕವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕಷ್ಟವಾದ ಪ್ರಯಾಣ, ಅನುಭವ, ಊರಿನ ಪರಿಸರವನ್ನು ಆ ವಿದೇಶಿ ಗುರುಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ  orrible ಅಥವಾ ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ Horrible ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರಿಂದ ಊರಿಗೆ ಅದೇ ಹೆಸರಾಯಿತು ಎಂಬುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಿ ಬರುವ ಮಾತು.

ಇನ್ನೂ ಈ ಊರಿನ ಹೆಸರಿನ ಬಗೆಗಿನ ಇತರ ಲೇಖಕರ, ಸಂಶೋಧಕರ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸುತ್ತದೆ. ಇತಿಹಾಸ ತಜ್ಞರು, "ಹಾರುವರು" (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು) ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣ "ಹಾರು" ಬಂದಿರಬಹುದೆಂದೂ, ಊರುಗಳನ್ನು "ಬೆಲೆ" (ಹುಲಿಬೆಲೆ, ಅತ್ತಿಬೆಲೆ)  ಎಂದು ಕರೆಯುವ ರೂಢಿಯಲ್ಲೇ "ಬೆಲೆ" ಸೇರಿಕೊಂಡು "ಹಾರುಬೆಲೆ" ಅಗಿರಬಹುದೆಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಈ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯವರು ವಿಜಯನಗರದ ರಾಜ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಂದ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ಪಡೆದರು ಎಂಬ ಮಾಹಿತಿಯಿಂದಾಗಿ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮಹತ್ವವೂ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಈ ಊರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹಲವಾರು ಲೇಖನಗಳನ್ನೂ, ಇಲ್ಲಿನ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಮೆಯೊಂದರ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನಾತ್ಮಕ ಪುಸ್ತಕವನ್ನೂ ಬರೆದಿರುವ ಪತ್ರಕರ್ತ ಎಫ್.ಎಂ.ನಂದಗಾವ್ ರವರು ಊರಿಗೆ ಈ ಹೆಸರು ಬರಲು ಕಾರಣವಾದ ಅನೇಕ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ದಟ್ಟವಾದ ಪೊದೆ, ಮೆಳೆಗಳನ್ನೂ ’ಬಲ್ಲೆ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಊರಿನ ತುಂಬಾ ಇಂತಹ ಬಲ್ಲೆಗಳು ತುಂಬಿರುವಾಗ ಅದನು ದಾಟಿ ಸಾಗಲು ಅವನ್ನು ಹಾರುತ್ತಲೋ,  ಇಲ್ಲವೆ ಸವರಿಕೊಂಡೊ ಹೋಗಬೇಕಾದರಿಂದ, ಇಲ್ಲಿ ನೆಲಸಲು ಬಂದವರು ಅಂತಹ ಬಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಹಾರಿದವರೂ ಆದರಿಂದ, ಬಲ್ಲೆ ಹಾರುವವರ ಊರು, ಹಾಗೆಯೇ ಪದಗಳು ಅದಲು ಬದಲಾಗಿ ಹಾರುಬಲೆ, ಹಾರೋಬೆಲೆ ಆಗಿರಬಹುದೆಂದೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಂತೆಯೇ  ಆರು ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಕೃಷಿ, ಉಳುಮೆ ಎಂಬ ಅರ್ಥವೂ ಇದ್ದೂ ಆದೂ ಸಹಾ ಆರುಬೆಲೆ ಗೆ ಮೂಲವಾಗಿ ಕ್ರಮೇಣ ಹಾರೋಬೆಲೆ ಆಗಿರಬಹುದೆಂಬ ಮಾತಿದ್ದರೂ, ಕೃಷಿಯೇ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಅನೇಕ ಇತರ ಊರುಗಳಿಗೆ ಈ ಹೆಸರು ಏಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೆಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಮೂಡಬಹುದು. ಇನ್ನೂ, ಕಾಡುಮಯ ಪ್ರದೇಶವಾದ್ದರಿಂದ ಕೃಷಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಬೇಟೆ ಉಪವೃತ್ತಿಯಾಗಿದ್ದೂ ಅ ಸಮಯದಲ್ಲಿ  ಬಳಸುವ  ಹಾರುವ ಬಲೆಯಿಂದಲೂ ಈ ಹೆಸರು ಬಂದಿರಬಹುದೆಂಬ ವಾದವನ್ನೂ ಅವರು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ದೇವಮಾತೆಯ ವಿಗ್ರಹಕ್ಕೆ ವಿವಿಧ ಹಾರಗಳನ್ನು ಹಾಕಲಾಗಿ ಅದು ಹಾರಗಳ ಬಲೆಯಂತೆ ಗೋಚರವಾಗುತ್ತಿದ್ದು, ಅದರಿಂದಲೇ ಹಾರಗಳಬಲೆಗಳ  ಊರು, ಹಾರಬಲೆ, ಮುಂದೆ ಅದು ಹಾರೋಬೆಲೆ ಆಗಿರಬಹುದೆಂಬ ಅನಿಸಿಕೆಯೂ ಇದೆ.

ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ನಿಜವೋ, ಯಾವುದು ಮೂಲವೋ, ಯಾವುದು ಅಂತಿಮವೋ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟದ ಮಾತೇ ಸರಿ. ಅದರೂ ಮೂಲದ ಜಾಡು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟಾಗ ಸಿಗುವ, ಗೋಚರವಾಗುವ ಅಂಶಗಳಂತೂ  ನಿಜಕ್ಕೂ ರೋಚಕ ಹಾಗೂ ಮುಂದಿನ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಪೂರಕ, ಸ್ಪೂರ್ತಿದಾಯಕ. ಒಂದು ಊರಿನ ಹೆಸರೇ ಎಷ್ಟೊಂದು ಇತಿಹಾಸ, ಸ್ವಾರಸ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಾಗ ಇನ್ನೂ ಇಡೀ ಊರು, ಅದರ ಜನರಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೆಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳು, ವಿಚಾರಗಳು ಅಡಗಿರುತ್ತವೆಯೋ. ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಹೆಕ್ಕಿ ತೆಗೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನವಾದರೆ, ನಮ್ಮ  ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಜನಪದ ಬೇರುಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಬಹುದು. 

-ಪ್ರಶಾಂತ್ ಇಗ್ನೇಷಿಯಸ್

ಅಂದರ್ ಬಾಹರ್ - ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದ ಹೂವಿನಂಥ ಹಾಡುಗಳು

"ಮಳೆಯಲಿ ಮಿಂದ ಹೂವಿನ ಹಾಗೆ"  ಎನ್ನುವ ಸಾಲುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂದರ್ ಬಾಹರ್ ಚಿತ್ರದ ಒಂದು ಹಾಡು. ಶ್ರೇಯಾ ಘೋಷಲ್ ಹಾಗೂ ವಿಜಯ್ ಪ್ರಕಾಶ್ ರವರು ಹಾಡಿರುವ ಈ ಗೀತೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಹ್ಲಾದಕರವಾದ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಸೋಕಿದಂತಾಗಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದ ಹೂವಿನಂತಾಗುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು. ಇದು ಈ ಚಿತ್ರದ ಬಹುತೇಕ ಹಾಡುಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಹೇಳಬಹುದಾದ ಮಾತು.

ಹರಿಕೃಷ್ಣರ ಸಂಗೀತದ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ರಸಿಕರಿಗೆ ಇಂಪಾದ ಅಚ್ಚರಿ ಅಂದರ್ ಬಾಹರ್ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡುಗಳು.  ಹೊಸ ನಿರ್ಮಾಪಕ, ನಿರ್ದೇಶಕರ ತಂಡ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದಲೋ, ಶಿವಣ್ಣನ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಸ್ಟಿಲ್ಸ್ ದಿಂದಾಗಿಯೋ, ಶಿವಣ್ಣ ಪಾರ್ವತಿಯ ಸಂಗಮದಿಂದಲೋ, ಜೈ ಹೋ ಖ್ಯಾತಿಯ ವಿಜಯ ಪ್ರಕಾಶ್ ಸಂಗೀತ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಚೊಚ್ಚಲ ಚಿತ್ರವೆಂದೋ ಏನೋ, ಮೊದಲ ದಿನದಿಂದಲೂ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಖಂಡಿತ ಇತ್ತು. ಈಗ ಚಿತ್ರದ ಸುಮಧುರ ಗೀತೆಗಳು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವುದರೊಂದಿಗೆ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ ಭಾರ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.  ಹೊಸ ರೀತಿಯ ವಾದ್ಯಗಳ ಬಳಕೆ ಹಾಗೂ ಸಂಯೋಜನೆ ಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ವಿಜಯ್ ಪ್ರಕಾಶ್ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನಲು ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ.  

ವಿಶಾಲ್ ದದ್ಲಾನಿ ಹಾಡಿರುವ  ಅಂದರ್ ಬಾಹರ್ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಗೀತೆ ಒಂದು ಜಲಪಾತದಂಥ ಜೀವ ಕಳೆ ತುಂಬಿರುವ ಗೀತೆ.  ಬಳುಕುತ್ತಾ ಹರಿಯುತ್ತಾ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಅಡ್ಡ ಬರುವ ಕಲ್ಲುಗಳ ನಡುವೆ ನುಸುಳುತ್ತಾ,  ತಣ್ಣಗೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಾ ಸಾಗಿ, ಭೋರ್ಗರೆಯುತ್ತಾ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವ ನದಿಯಂತೆ ಕೇಳುಗರನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಈ ಗೀತೆ. ಗೀತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಳಕುವ ವಿಶಾಲ್ ರ ಧ್ವನಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೊಸ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕೋರಸ್ ನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಧ್ವನಿ ಕೂಡ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮಿಶ್ರಿತವಾಗಿದೆ. ಅರ್ಜುನ್ ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ನಂಟು ಗೀತೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. 

ಕಾರ್ತಿಕ್ ಹಾಗೂ ಅನುರಾಧ ಭಟ್ ಹಾಡಿರುವ "ಆಸೆ" ಗೀತೆ, ಧ್ವನಿಸುರಳಿಯ ಅತ್ತ್ಯುತ್ತಮ ಗೀತೆ ಯಾವುದು ಎನ್ನುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ಸ್ಪರ್ಧಿ. ಕವಿರಾಜ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತಮ್ಮ ಕವಿಚಳಕ ತೋರಿದರೆ, ಗಾಯಕರು ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಹಾಡಿದಾರೆ. ಕೊನೆಗೆ ಗೆದ್ದಿರುವುದು ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕ  ವಿಜಯ್ ಪ್ರಕಾಶ್ ರ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿರಬಹುದಾದ ಗೀತೆಗೆ ಬೇರೆಯಾದ ಆದ ಲಹರಿ ದೊರಕಿಸಿ ಕೊಡುವಲ್ಲಿ ವಿಜಯ್ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಸುಂದರವಾದ ಆಲಾಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಗೀತೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ತಿರುವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಪರಿಯನ್ನು ಕೇಳಿಯೇ ಆನಂದಿಸಬೇಕು. 

ಇನ್ನೂ ಶಂಕರ್ ಮಹಾದೇವನ್ ಹಾಡಿರುವ ಕೊನೆಯೇ ಇರದ ಮೊದಲ ಪದವೇ ಎಲ್ಲಿ ನೀನು?  ಗೀತೆ, ಶಂಕರ್ ಹಾಡಿರುವ ಧಾಟಿಯಿಂದಲೇ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಣಿ ತಮ್ಮ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನೆನಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಈ ಗೀತೆ ಏರುವ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಜಯಂತ್ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹರು. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಶಂಕರ್ ಮಹಾದೇವನ್, ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ, ವಿಜಯ್ ಪ್ರಕಾಶ್ ಈ ಮೂವರಲ್ಲಿ ಯಾರು ಹೆಚ್ಚು ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹರು ಎಂಬ ಗೊಂದಲ ನಿಮ್ಮದಾಗುತ್ತದೆ.

ನಡುವೆ ಬಂದೋಗುವ ಚೇತನ್ ಹಾಗೂ ಶಮಿತಾ  ಹಾಡಿರುವ ’ ನೀನು ನನ್ನ ಒನ್ಲಿ ವೈಫು ’ ಗೀತೆಗೆ ಯೋಗ್ ರಾಜ್ ಭಟ್ ಸಾಹಿತ್ಯದ  ಟಚ್ ಇದೆ. ಲವಲವಿಕೆಯ ವಾದ್ಯ ಸಂಯೋಜನೆ ಇದ್ದರೂ ಇನ್ನಿತರ ಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದಾಗ ಸಾಹಿತ್ಯ ತುಸು ಕಳೆಗುಂದಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೂ ಭಟ್ಟರ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಯುವಕರ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿದರೂ ಮಾಡೀತು. ಶಮಿತಾ ಹಾಗೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚೇತನ್ ತಮ್ಮ ಕಂಠದಿಂದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಕೊನೆಗೆ, "ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದ ಹೂವಿನ ಹಾಗೆ"" ಹಾಡು ನೀಡುವ ಅನುಭವ ಅಪೂರ್ವವಾದದು. ಕನ್ನಡದ ಇತರ ಕ್ಲಾಸಿಕ್ ಮಳೆ ಗೀತೆಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಸೇರ್ಪಡೆ ಈ ಗೀತೆ. ಇಂಥಾ ಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪೆಷಲಿಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಹೋಗಿರುವ ಶ್ರೇಯಾ ಘೋಷಲ್ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿದರೆ ಹಾಗೂ ವಿಜಯ್  ರ ತನ್ಮಯತೆ ಅದ್ಭುತ. ಹಾಡಿನ ನಡುವೆ ಬರುವ ರಾಗ, ಆಲಾಪನೆ ಹಾಗೂ ಮತ್ತಾವುದೋ ಭಾಷೆಯ ತುಣುಕು ಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ ರವರ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದೇನಿದೆ? ಬಹುಕಾಲ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುಂಥ ಗೀತೆ ಇದು.

ಒಟ್ಟಾರೆ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಿಜಯ್ ಪ್ರಕಾಶ್ ರವರಿಗೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಕಂಗ್ರಾಟ್ಸ್ ಹೇಳುತ್ತದೆ ಮನಸ್ಸು.

ಚಿತ್ರದ ಟ್ರೈಲರ್  ಅನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿ!!!  

ಲೇಖನದ ಸ್ಲೈಡ್ಸ್ ಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು

  -ಪ್ರಶಾಂತ್ ಇಗ್ನೇಷಿಯಸ್

ಬೇಕಾಗಿದ್ದಾರೆ ಆಧುನಿಕ ಭಗೀರಥರು!!!!!!!

ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರ ಮೋಕ್ಷ ಪ್ರಾಪ್ತಿ ಹಾಗೂ ತನ್ನ ನಾಡಿನ ಒಳತಿಗಾಗಿ ಬೇಕಾದ ನೀರಿಗಾಗಿ ಕಠಿಣ ತಪ್ಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೈಲಾಸದಿಂದ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಹರಿಸಿದ ಭಗೀರಥನ ಕಥೆ ಭಾರತದ ಪುರಾಣದಲ್ಲಿದೆ. ಕೈಲಾಸದಲ್ಲಿದ್ದ ನದಿಯನ್ನು ಭೂಮಿಗಿಳಿಸಲು ಆತ ಕೈಗೊಂಡ ತಪ್ಪಸು, ಎದುರಿಸಿದ ಅಡೆ ತಡೆಗಳು,ಅದನ್ನು ಆತ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿದ ರೀತಿ, ತನ್ನ ಗುರಿಯೆಡೆಗಿನ ಶ್ರದ್ಧೆ, ನಿರಂತರ ಪ್ರಯತ್ನ ಹಾಗೂ ಆತನ ನಿಶ್ಚಲ ಪ್ರಯತ್ನವೆಲ್ಲವೂ ಆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿರುವ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ. ಇಂದಿಗೂ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನುಭಗೀರಥ ಪ್ರಯತ್ನವೆಂದೇ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ನೀರಿಗಾಗಿನ ಹೋರಾಟ, ಶ್ರಮ, ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬೇಡವೆಂದರೂ ಭಗೀರಥನ ಹೆಸರು ನುಸುಳುತ್ತದೆ. ಇಂದು ಇಡೀ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ತಲೆದೋರಿರುವ ನೀರಿನ ಅಭಾವ, ನೀರಿಗಾಗಿ ಏಳುತ್ತಿರುವ ಹಾಹಾಕಾರವನ್ನು, ಬರಿದಾಗುತ್ತಿರುವ ಅಂತರ್ಜಲದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಂಡರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಭಗೀರಥ ಪ್ರಸಂಗ ನಡೆಯಬೇಕೇನೋ ಅನಿಸದಿರಲಾರದು.  

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ನೀರಿನ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳು ಬಹಳ ತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿರುವಂಥದು. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಸುಮಾರು 70ರಷ್ಟು ಪ್ರದೇಶ ನೀರಿನಿಂದಲೇ ತುಂಬಿದ್ದು, ಅದರಲ್ಲಿ ಶೇಕಡ 95 ಕ್ಕೂ  ಹೆಚ್ಚಿನಷ್ಟು ನೀರು ಸಮುದ್ರ, ಸಾಗರದಲ್ಲಿದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ತೂಗಿ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿ ಮೇಲಿನ ಒಟ್ಟು ಇರುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ನೂರಕ್ಕೆ 2.5 ರಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಸಿಹಿ ನೀರು ಅಥವಾ ಬಳಸ ತಕ್ಕ ನೀರು ಎಂದೇಳುತ್ತದೆ ಮಾಹಿತಿಗಳು. ಅದರಲ್ಲೂ ಬಹುಪಾಲು ನೀರು ಇರುವುದು ಮಂಜು ಗಡ್ಡೆ ಹಾಗೂ ಭೂಮಿ ಆಳದ ಅಂತರ್ಜಲದ ರೂಪದಲ್ಲಿ. ಅಂದರೆ ನೀರೆನ್ನುವುದು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ದುಬಾರಿಯಾದುದೇ. ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದೇನಲ್ಲ. ನೀರು ಸುಲ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಿಗದಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಅದು ಅಭಾವ ಎನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಶ್ರಮದಾಯಕ ಮಾತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಬದಲಾದ ಪರಿಸರ, ವಾತವರಣ ಹಾಗೂ ಪ್ರಾಕೃತಿಕ ಅಸಮಲೋತನದಿಂದಾಗಿ ನೀರಿನ ಅಭಾವ,ದಾರಿದ್ರ್ಯದ ಸ್ವರೂಪ ಇಂದು ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವೇ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನವರೆಗೂ ನೀರಿನ  ಸಮಸ್ಯೆಯೆಂದರೆ ನೀರಿನ ಕೊರತೆ ಎಂಬುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು ನೀರಿನ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದರೆ ಕೊರತೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ನೀರಿನ ಒತ್ತಡ, ನೀರಿನ ಮುಗ್ಗಟ್ಟು ಎಂಬುದೆಲ್ಲವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿವೆ. 

ನಾವು ಕಂಡ ಹಾಗೆ ಒಂದು ಇಪ್ಪತ್ತು ಮೂವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನೀರಿನ ಅಭಾವದ ಸ್ವರೂಪವೇ ಬೇರೆಯದೇ ರೀತಿಯದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಈಗಿನಂತೆ ಮನೆ ಮನೆಗೆ ನೀರು ಬರುವುದು ಕನಸಿನ ಮಾತೇ.ಎಷ್ಟೋ ನಗರ, ಬಡಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಈಗಲೂ ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆಯಾದರೆ, ಹಿಂದೆ ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯದ ಮಾತೇ. ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಬಾವಿ ಇದ್ದವರು ಇಲ್ಲವೇ ಬೋರ್ ವೆಲ್ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡವರು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಬೇರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬೀದಿಯ ನಲ್ಲಿಯೇ ಗತಿ. ಬೀದಿಗೆ ಒಂದು ಎರಡೋ ಇದ್ದ ನಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಬರುವುದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸಾಹಸ. ಒಂದು ನದಿ ಇದ್ದ ಕಡೆ ಇದ್ದ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ನಾಗರೀಕತೆಯೇ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಅಂದಿನ  ಬೀದಿ ಬದಿಯ ನಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ವೇದಿಕೆಯೇ, ಅದು ಬೇರೆಯ ಮಾತು. ಆಗದ ನೀರಿನ ಪೈಪುಗಳ ಜೋಡಣೆ, ಅಸಮರ್ಪಕವಾದ ನೀರಿನ ಹಂಚಿಕೆ ಹಾಗೂ ನಿರ್ವಹಣೆಯಿಂದಾಗಿ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಿದ್ದರೂ ಅದು ಜನರನ್ನು ತಲಪುವ ಸಾಧನಗಳು, ವಿಧಾನಗಳು ಬಾಲ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು. 

ಇದು ನಗರದ ಮಾತಾದರೇ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೂ ಬಾವಿ, ಕೆರೆ, ನದಿ, ಹಳ್ಳ, ಝರಿ,ಬೋರ್ ವೆಲ್ ಗಳೇ ನೀರಿನ ಮೂಲಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅಂದರೆ ಅದು ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯದ ಕೊರತೆಯಾಗಿದ್ದು ಸರ್ಕಾರಗಳ, ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಎತ್ತಿ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ, ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕಾರ್ಯಪ್ರವತರಾಗಿದ್ದರೂ ಹಣಕಾಸಿನ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲವೇ ಸೌಲಭ್ಯದ ಅಡೆತಡೆಗಳು ಅವುಗಳ ಕೈ ಕಟ್ಟಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಇವೆಲ್ಲಾ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ನೀರೆನ್ನುವುದು ಒಂದು ದುಬಾರಿ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪತ್ತಾಗಿತ್ತು. ಅಂದರೆ ನೀರು ಇದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಹಂಚುವ ಪರಿಕರಗಳು, ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇಲ್ಲದೆ ಅದೇ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗಿನದು ಬೇರೆಯದೇ ಆದ ಸಮಸ್ಯೆ. ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆಲ್ಲಾ ನೀರನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ತಲುಪಿಸುವ ಕಾರ್ಯ ಯೋಜನೆಗಳು ಸಾಕಾರಗೊಂಡವು. ನೀರಾವರಿ ಯೋಜನೆಗಳ ಆಮೆ ವೇಗ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ನಡುವೆಯೂ ನೀರು ಮರಿಚಿಕೆಯಾಗದೆ, ಗಗನ ಕುಸುಮವಾಗದೆ, ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯದ ಭಾಗವಾಗಿ ಮನೆ ಮನೆಗಳನ್ನು ತಲುಪಿತು. ಅದು ನೂರಕ್ಕೆ ನೂರರಷ್ಟು ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಭಾರತದಂಥ ಅಗಾಧ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಗತಿಯಾಗಿದೆ, ಇನ್ನೂ ಸುಧಾರಿಸುವ ಭರವಸೆ ಇದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ವಿಶ್ವದ ಅನೇಕ ನೀರು ನಿರ್ವಹಣಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿವೆ, ಆದರೆ ಅಸಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿರುವುದೇ ಇಲ್ಲಿ. ಈಗ ಇಲ್ಲಿ  ಒತ್ತಡ ಹಾಗೂ ಮುಗಟ್ಟಿನ ಸಮಸ್ಯೆ. ಈ ನೀರಿನ ಒತ್ತಡವೆಂದರೆ ಏನು ಎಂದು ಅವಲೋಕಿದಾಗ ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುವುದು ಕಳೆದ 50 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ  ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿರುವ ಪ್ರಪಂಚದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಭಾರತ ಇದರಲ್ಲಿ ಬಹು ಮುಂದು. ಜನ ಸಂಖ್ಯೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ನೀರಿನ ಸರಾಸರಿ ಕೂಡ ದುಪ್ಪಟ್ಟಾಗಿದೆ. 

ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಸರಳವಾಗಿದ್ದ, ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಅರ್ಥ ಬೇರೆಯದೇ ಇದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಬಳಕಯಲ್ಲೂ ಸಮಾನತೆಯಿತ್ತು. ಶ್ರೀಮಂತ, ಬಡವನ ಆಹಾರ, ನೀರು ಬಳಸುವ ಪದ್ದತಿಗಳು ಒಂದೇ ರೀತಿಯದ್ದಾಗಿದ್ದವು.ಆದರೆ ಕಾಲ ಬದಲಾದಂತೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ನೀರು ಬಳಸುವಂತ ಮಾನವನ ಜೀವನ ವಿಧಾನಗಳು, ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದಾಗಿ ನೀರಿನ ಮೂಲಗಳ ಮೇಲೂ ಅಧಿಕವಾದ ಒತ್ತಡ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಉಳ್ಳವರು ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಳಸಿ ನೀರನ್ನು ಬಸಿಯುವ, ಕೂಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯೂ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತ್ತು. ವಾತವರಣದಲ್ಲಿನ ಬಲಾವಣೆ ಪ್ರಕೃತಿ ಮೇಲೆಯೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿ ಈ ನೀರಿನ ಸೆಲೆಗಳು ಬೇಡಿಕೆಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ನೀಡಲು ವಿಫಲವಾದವು.  ಕೈಗಾರೀಕರಣದಿಂದಾಗಿ ಸಿಹಿ ನೀರಿನ ಬುಗ್ಗೆಗಳು ಕಲುಷಿತಗೊಂಡವು. ನೀರು ಯತ್ತೇಚ್ಛವಾಗಿದ್ದರೂ ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಾನವನ ದಾಹಕ್ಕೆ ಪರಿಸರ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಬರಿದಾಗಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ಬರಿದಾಗುವ ಕಾಲ ಈಗ ಬರುತ್ತಿದೆ. ಎಚ್ಚರ ವಹಿಸದಿದ್ದರೆ ಮುಂದೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬತ್ತಿಹೋಗುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಗಂಟೆಗಳು ಮೊಳಗುತ್ತಿವೆ. ನೀರು ಸಿಕ್ಕರೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ, ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ನೀರು ಎನ್ನುವುದು ಖಾತ್ರಿಯಿಲ್ಲ. ಭಾರತದಂಥ ದೇಶದಲ್ಲಿ ದಿನವೊಂದಕ್ಕೆ 1600 ಜನರು ಕಲುಷಿತ ನೀರಿನಿಂದ ಅಸ್ವಸ್ಥಗೊಂಡು ಅಸುನೀಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬದು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುವ ಸಂಗತಿ. 

ಶೇಕಡ 50ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಶುದ್ಧ ನೀರಿನ ಯೋಜನೆಗಳು ವಿಫಲವಾಗಲು ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಅಸಹಕಾರ ಹಾಗೂ ಉದಾಸೀನತೆ ಎಂದು ಸಂಸ್ಥೆಯೊಂದರ ಅಂಕಿ ಅಂಶಗಳು ಹೇಳುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ, ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗಕ್ಕಾಗಿ  ಒಳ್ಳೆಯ ಪರಿಸರವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕಾದ ಜವಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲಿರುವಾಗ ನೀರು ಬಹು ಮುಖ್ಯವಾದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮೂಹಿವಾದ, ಸಾಂಘಿಕವಾದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಆಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರಿಗಾಗಿ ಕೈಲಾಸದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಹರಿಸಿದ ಭಗೀರಥನ ಪ್ರಯತ್ನ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮದಾಗ ಬೇಕಾಗಿದೆ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಮೊರೆ ಹೋಗಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿಲ್ಲ, ಇರುವ ನೀರನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ನೀರಿನ ಮೂಲಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕಠಿಣ ತಪ್ಪಸಿನ ಬದಲು ನೀರನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಿಸ್ತು, ನಮ್ಮದೇ ಉದಾಸೀನದ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ದಾಟುವ ಸಂಕಲ್ಪ, ಪರಿಸರದ ಬಗೆಗಿನ ಗೌರವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ತನ್ನ ಮನೆಯ ಚಂದದ ಹೂದೋಟಕ್ಕೆ ನೀರುಣಿಸುವ ಶ್ರೀಮಂತನಿಗೆ ಎದುರಿನ ಮನೆಯ ಕುಟುಂಬದ ನೀರಿನ ಬವಣೆ ಅರ್ಥವಾಗಬೇಕಾಗಿದೆ. 

ನೀರನ್ನು ನಮ್ಮದೇ ಆದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಸುವ 100 ಸರಳ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು http://wateruseitwisely.com ಎಂಬ ಅಂತರ್ಜಾಲದ  ಸೈಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾಣ ಬಹುದು. ಪಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುವಾಗಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಮ್ಮದೇ ಪುಟ್ಟ ಕೈ ತೋಟದಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಮಾಹಿತಿ ಇದರಲ್ಲಿದೆ. ಬಹುತೇಕ ಮಾಹಿತಿಗಳು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿರುವಂಥದೇ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಾ ಬಂದವರು ನಾವು. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮನಸು ಮಾಡಬೇಕು ಆಷ್ಟೇ. ಇನ್ನು, ಭಾರಿ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಕಾಣುವ ಮಲೆ ನಾಡು, ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಪ್ರಮಾಣದ ನೀರು ಹರಿದು ಸಮುದ್ರ ಪಾಲಾಗುತ್ತವೆ. ಹರಿದು ಹೋಗುವ ನೀರನ್ನು, ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಸದ್ಬಳಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ, ನೀರಿಲ್ಲದ ಜಾಗಗಳಿಗೆ ಹರಿಸುವಂಥ  ಯೋಜನೆಗಳತ್ತ ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಗಳು, ನಾಯಕರುಗಳು ಗಮನ ಹರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಕಷ್ಟವಾದರೂ ಅಸಾಧ್ಯದ ಮಾತಲ್ಲ. ರಾಜಕೀಯ ಇಚ್ಚಾಶಕ್ತಿ ಬೇಕಷ್ಟೆ. ನಮ್ಮ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲೇ ಬೀಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಳೆಯೂ ಪ್ರಕೃತಿ ಕೊಡ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ನೈಜ ಕೊಡುಗೆ. ಅಗಾಧ ನೀರ ಕಣಜ. ಅದನ್ನು Rain Harvesting ಗಳಂಥ ಯೋಜನೆಗಳಿಂದ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಚುರುಕು ತರುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಳೀಯ ಪೌರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೂ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ನೀರಿನ ಮರು ಬಳಕೆಯಂಥ ಅವಿಶ್ಕಾರಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಈ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಅಭಾವವಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮಾಹಿತಿಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಕಾವೇರಿ ಸಹಾ ಬರಿದಾಗಿರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ನಮ್ಮ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿದೆ. ಪ್ರತಿ ಹನಿ ಹನಿಯನ್ನೂ ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ  ನಾವಿರುವಾಗ, ಜವಬ್ದಾರಿಯುತವಾಗಿ ಬಾಳೋಣ. ನಮ್ಮ ಪರಿಸರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳೋಣ. 

-ಪ್ರಶಾಂತ್ ಇಗ್ನೇಷಿಯಸ್

ಬ್ರ. ಗೆಬ್ರಿಯಲ್ ಪೆರಿಚೋ‍ರ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಾತುಗಳು..

ಮನಸ್ಸು ಹಿಂಡಿದಂತಾಯಿತು. ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಚ್ಛಿಸದ ವಿಷಯ ಕೇಳಿ ಮನಸ್ಸು ರೋಧಿಸಿತ್ತು.

ಅದೇ ಗೆಬ್ರಿಯಲ್ ಪೆರಿಚೋರ ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿ.

ಅಧಮ್ಯ ಕಲೆಗಾರ ಗೆಬ್ರಿಯಲ್ ಪೆರಿಚೋರನ್ನು ಸಾವು ಎಂಬುವಳು ಇಷ್ಟೂ ಬೇಗ

ವರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆಂದು ನಾನು ಕನಸು ಮನಸಿನಲ್ಲೂ ಊಹಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟಾಗಿ, ಮನೆಯ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತಲಿನ ಗಲ್ಲಿಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಾಡಿ, ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ

ಸಿಕ್ಕಿದವರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಬೆಸೆಲಿಕಾ ಮತ್ತು ಪಾಟ್ರಿಕ್ಸ್ ಚರ್ಚ್ ಗಳಿಗೆ ಹಾಜರಿ ಕೊಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ತನ್ನ ಹಾಸ್ಯಭರಿತ ಮಾತುಕತೆಗಳಿಂದ

ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರೆನ್ನಲ್ಲ ನಕ್ಕಿ ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಇವಿಷ್ಟನ್ನು ತನ್ನ

ದಿನಚರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಪರಿಚೋ ಎಂಬ ಬೀದಿಬಸವ, ಕಿಂದರಿಜೋಗಿಯನ್ನು ಸಾವೆಂಬ ಮಾಯೆ

ನಿರ್ದಯೆಯಿಂದ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಮಲಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಪೂರಿಯಂತೆ ಉಬ್ಬಿದ ಮುಖ, ದಪ್ಪ ತುಟ್ಟಿ. ನಾಣ್ಯದಗಲದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಬೊಜ್ಜು ಹೊಟ್ಟೆ,

ಮಜಬೂತಾದ ದೇಹ, ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಗಿದ ಬೆನ್ನು. ಇವಿಷ್ಟು ಪೆರಿಚೋರ ಮೈಮಾಟವಾದರೆ, ಅವರ

ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಆಳ ಅಗಲ ಇನ್ನೊಂದು ಬಗೆಯದು. ಚಿಕ್ಕದನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ

ಪೆರಿಚೋ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯದ ಮನುಷ್ಯ. ೧೦೦ ಎಂಬುವುದು ಗೆಬ್ರಿಯಲ್ ಬಾಯಲ್ಲಿ

೧೦೦೦೦೦ವಾಗುಬಿಡುತಿತ್ತು. ಇರುವೆ ಆನೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಗೌಣ

ಸಹಾಯ ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡದೆನಿಸಿಬಿಡುತಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಕೊಲಸ್ಟಿಕ್- ಹುಡುಗ ಅವನ

ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಜಮಹಾರಾಜನಾಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ.   ಇದೇ ಒಂದು ಗುಣ ಗೆಬ್ರಿಯಲ್ ಎಂಬ ಸಾಮಾನ್ಯನ

ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಉತ್ತುಂಗದ ತುದಿಗೆ ಏರಿಸಿದ್ದು. ಇಲಿ ಹೋದ್ರೆ ಹುಲಿ ಹೋಯಿತು

ಎಂದು ಹೇಳುವುದೊಂದೆ ಅಲ್ಲ ಇಲಿಗೆ ಹುಲಿಯಂತಹ ಧೈರ್ಯ, ಶಕ್ತಿ, ಬಲಿಷ್ಠತೆ ತುಂಬಿ

ಜೀವಂತವಾಗಿ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಾದುಗಾರ ಪರಿಚೋ.

ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಮಾಡಿ, ಅಥವಾ ಏನಾದರು ಸಾಧಿಸಿ ಪರಿಚೋನ ಕಣ್ಣಿಗೆ

ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡರೋ ಮುಗಿಯಿತು ಅವರ ’ಒಳ್ಳೆತನ” ’ಸಾಧನೆ” ಪೆರಿಚೋರ ಹುಚ್ಚುಬಾಯಿಯಲ್ಲಿ

ಕ್ಷಣಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಹುಟ್ಟಿ, ಮರು ಹುಟ್ಟಿ, ಮನೆಗೆ ಬಂದವರ ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಟಂ ಟಂ

ಅಗಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಒಳ್ಳೆತನವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ಪರಿಚೋ

ಎಂದು ಹಿಂದ್ಬೀಳಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ಮಿಷನ್ಗಳ spokeperson ಆಗಿದ್ದ(?) ಪೆರಿಚೋ

ಒಳ್ಳೆತನವನ್ನು ಡಂಗುರಿಸುವ ಜಾಹೀರಾತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೂ ನಿಪುಣನೆಂದರೆ ಅವರ ಕಾಲ್ಪನಿಕತೆಗೆ ಎಲ್ಲೆ

ಎಂಬುವುದೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟು, ತೆಕ್ಕೆಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸದ ಅವರ ಕಾಲ್ಪನಿಕತೆ

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಸ್ವಾಭವಿಕತೆಯ ವೇಷವನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡರೂ ಅವು ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ಎಂದು

ಬರಿದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾರಸ್ಯವಾಗಿ ಕಥೆಗಳನ್ನು narrate ಮಾಡುವುದಿರಲೀ ಆ

ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೇಂದ್ರಶಕ್ತಿ, ಅಧಮ್ಯ ಪ್ರತಿಭೆ, ಸೃಷ್ಟಿ -ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಾಪ್ರಯೋಗ ನಿಜವಾಗಲೂ ಅದ್ಬುತ.

ಅಟೋ ಬಂದು ಅವನಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದರು ಸೊಳ್ಳೆ ಕಚ್ಚಿದಂತಾಗಿ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ

ಅವನಿಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಒಡೆದ ಆಟೋ ಮೋರಿಯ ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಬಿದಿದ್ದು, ತಾನು ಸಾಕಿದ ಹಸುವಿನಿಂದ

ಬೇಕುಬೇಕಾದಾಗೆಲ್ಲಾ ತೊಡೆ ಮಾಂಸ ಕಟಾವು ಮಾಡಿ ತಿಂದರೂ ಪುನ: ಬೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ

 ಹಸುವಿನ ತೊಡೆ ಮಾಂಸ, ಅಂತೋಣಿಯವರ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅತ್ತು ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಕಣ್ಣೀರು

ಸುರಿಸಿ, ಕಣ್ಣೀರ  ಒರೆಸಲು ತಂದ ಹತ್ತಾರು ಕರವಸ್ತ್ರಗಳು ತೇವಗೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು

ದೊಡ್ಡ ಕಂಬಳಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದು ಇವೆಲ್ಲವು ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಾಪ್ರ ಯೋಗದ

ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಪಕ್ಕ ಪಠ್ಯಗಳಾಗಬಹುದೆನೋ. ಅವನ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಗು

ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ವೆ ಹೊರತು ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಚೋ ಎಂಬುವವನ ಆಸೆ ಅಭಿಲಾಸೆ

ನೋವು ನಲಿವುಗಳು ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ತಪ್ಪಿದ ಅನುಭೋಗಗಳು ನಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ

ಕೇಳಿಸವಿಲ್ಲವೇನೋ!

ಅಂಚೆಚೀಟಿಗಳ ಸಂಗ್ರಹ, ಪ್ರಾಚೀನ ನಾಣ್ಯಗಳ ಸಂಗ್ರಹ, ಪೋಪ್ಗಳ ಚಿತ್ರಗಳಿದ್ದ

ಅಂಚೆಚೀಟಿ, ನಾಣ್ಯಗಳ ಸಂಗ್ರಹ, ಹೀಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಹವ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ

ಪೆರಿಚೋ ಅವುಗಳ ರಸಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಸಹ ಕಂಡಿದ್ದರು. ಮನೋಭಿಲಾಷೆಯ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ರಸಸ್ಥಿತಿಯ

ಪರಮಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಒಂದು ರೂಪಕವಾದರು. ತನ್ನಲ್ಲಿ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಅನಾಥಪ್ರಜ್ಞೆ

ನಂದಿಸಲು ಇಂತಹ ಹವ್ಯಾಸಗಳ ಬಳಸಿಕೊಂಡರೋ ಅಥವಾ ಅನಾಥಪ್ರಜ್ಞೆ ಎಂಬ ಬಲಿಷ್ಠ ಪ್ರಾಣಿಯ

ಉಗ್ರ ಹಿಂಸೆಯೇ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕೌಶಲ್ಯ,ಹವ್ಯಾಸಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ತುಂಬಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿದ್ದ ಅವರು ಅನಾಥಪ್ರಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ

ಸಾಯಲಿಲ್ಲವೆಂಬುವುದೇ ನನ್ನ ಗ್ರಹಿಕೆ.

ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿಗಳ ಆತಿಥ್ಯದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವಂತ ಇಷ್ಟದಿಂದ ತಾನೇ

ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಚೋ ಅತಿಥಿ ಅಭ್ಯಾಗತರನ್ನು ಆದರಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ

ಉಪಚರಿಸುತ್ತಿವುದಿರಲಿ ಅವರಿಗೆ ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿ

ಅತಿಥಿಗಳನ್ನು ನಿರಾತಂಕವಾಗಿಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವರ ಆರೈಕೆಗೆ ಯಾವತ್ತು ಪ್ರಾಂತ್ಯ,

ಭಾಷೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಗುಂಪು, ಸಭೆ ಎಂಬ ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತ ಬೇಧಗಳ ಗರಬಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವರ

ಆರೈಕೆಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಸಮಪಾಲುದಾರರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.

ಕೊನೆಗೆ ಹೇಳಲೇಬೇಕಾದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳಿ:

ಗೆಬ್ರಿಯಲ್ ಸಮೀಪಿಸಿದಷ್ಟು ದೂರವಾಗುವ ಕಾಲುದಾರಿ, ಗ್ರಹಿಕೆಗೆ ಪ್ರಯಾಸ ಕೇಳುವ ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ, ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕಪುಟ್ಟ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕ, ಬರಹಗಾರರಿಗೆ ಆಗಬಹುದಾದ ಒಂದು ಹಿಡಿ ಕಾದಂಬರಿ.

ಅವರ ಅತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ನಿತ್ಯವಾಗಲಿ.

ಜೋವಿ ಯೇ.ಸ.

Read more!